<p class="ql-block">《碗中秋暖》</p><p class="ql-block">玉碗盛來秋色柔</p><p class="ql-block">山藥小米桂香稠</p><p class="ql-block">云泉素練滑鮮乳</p><p class="ql-block">養(yǎng)脾潤燥暖深秋</p> <p class="ql-block">《碗中清秋》</p><p class="ql-block">白瓷承露曉炊輕,山藥融云粟米盈</p><p class="ql-block">玉箸滑落琉璃色,桂子香時秋燥平</p> <p class="ql-block">《碗心小札·秋味》</p><p class="ql-block">清水浸透冰瓷涼,</p><p class="ql-block">腰果芹芽嚼秋光。</p><p class="ql-block">脆嫩猶帶山泉響,</p><p class="ql-block">一盞清甜慰心腸。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">腌香入夢三餐續(xù),</p><p class="ql-block">毛豆嫩菱共炒香。</p><p class="ql-block">酸鮮恰似秋風(fēng)語,</p><p class="ql-block">樓外筍香暫相忘。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">最愛蟹肥山藥面,</p><p class="ql-block">金膏玉縷臥云湯。</p><p class="ql-block">碗心藏盡人間味,</p><p class="ql-block">半是煙火半清霜。</p> <p class="ql-block">《碗心小札》</p><p class="ql-block"> 秋日的晨光斜映在廚房的青瓷臺上,玻璃盞里浸著一宿的腰果,清水竟沁出甘冽的滋味。自冰箱取出時,脆生生的白仁臥在掌心,佐三兩片黃芹,清淡里透出山野的靈氣,倒比甚么珍饈都宜人。</p><p class="ql-block"> 友人捎來的咸菜,盛在粗陶甕里,昨日與雞蛋同炒,金黃翠玉相間,教人連進(jìn)三食亦不厭。又試與毛豆、嫩菱共烹,酸爽裹著清鮮,脆嫩里嚼出江南秋意,齒頰間恍若有風(fēng)拂過。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">至若杭州樓外樓的油燜筍,原也是名饌,此刻在這般本真之味前,反倒失了幾分精神。人間至味,大抵不在珍稀,而在心念流轉(zhuǎn)處莞爾一笑的機緣。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">秋風(fēng)漸濃,配一碗山藥揉成的細(xì)面,蟹肉清甜裹著山藥的溫糯,湯頭白如乳,呷一口便覺日月悠長。食物之妙,竟在尋常日子里藏著一整個乾坤。</p>