<p class="ql-block">詩文/圖片:畫意詩情</p><p class="ql-block">美篇號(hào):391942</p> <p class="ql-block">不再有翠蓋擎珠的盛景,</p><p class="ql-block">葉柄折成一道舊年的弧,</p><p class="ql-block">枯褐的裙裾褪盡胭脂,</p><p class="ql-block">將時(shí)光鑄成錚錚的骨。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">曾艷羨過蜻蜓立在初綻的蕊,</p><p class="ql-block">也曾醉心于錦鯉吻過的荷錢,</p><p class="ql-block">那時(shí)不懂,滿池喧嘩是浮沫,</p><p class="ql-block">風(fēng)來便碎,雨落即散。</p><p class="ql-block">直到寒霜啃噬脈絡(luò),</p><p class="ql-block">才看清藕節(jié)里盤桓的暗勁,</p><p class="ql-block">是把炎夏的熾烈,窖成泥下的甜;</p><p class="ql-block">直到枯葉垂作經(jīng)卷,</p><p class="ql-block">才讀懂殘梗寫的箴言——</p><p class="ql-block">最圓的月,總懸在缺的天邊;</p><p class="ql-block">最韌的骨,總藏在折的枝蔓。</p><p class="ql-block">宋玉悲秋,柳永嘆殘,</p><p class="ql-block">他們只見凋零鋪就的岸,</p><p class="ql-block">不見沉塘的蓮子,正把春天,</p><p class="ql-block">悄悄摁進(jìn)青泥的信箋。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">褪盡鉛華方見本真,</p><p class="ql-block">卸下繁華方得清歡,</p><p class="ql-block">你看這一池枯荷,孑然獨(dú)立,</p><p class="ql-block">荷殘,又何殘?</p>