<p class="ql-block">立春才過三日寒,西山云氣尚輕攢。</p>
<p class="ql-block">枯枝未褪青痕淺,一樹早梅斜倚山門——</p>
<p class="ql-block">白瓣初破歲闌,如雪點宣,不聲不響,卻把整個早春點醒了。</p> <p class="ql-block">石徑斜斜入古垣,你裹深藍,圍巾鮮紅,像一簇未燃盡的火苗。</p>
<p class="ql-block">風過墻頭,落梅輕旋;苔痕未退,新芽已破茸。</p>
<p class="ql-block">青瓦映天光,軟得能淌下來;紅墻浮暗香,濃得只往人袖里鉆。</p>
<p class="ql-block">原來佛地從不拒春色,它只是不聲張——</p>
<p class="ql-block">任花影先落鐘上,任香風早偷入梵音。</p> <p class="ql-block">三朵素心向晴空,蕊黃如蜜,沁著微風。</p>
<p class="ql-block">玉蘭薄瓣透青脈,日光篩下碎金,在石階上輕輕晃動。</p>
<p class="ql-block">它不爭桃李喧鬧,亦不搶梅花之先,就那么靜靜立著,抱一份清孤,守一段歲冬。</p>
<p class="ql-block">你仰頭一笑:“原來春,真是在未言中來的?!?lt;/p> <p class="ql-block">仰首忽停步,風來滿袖清。</p>
<p class="ql-block">玉蘭枝勁如鐵畫,梅影橫斜自成詩行。</p>
<p class="ql-block">你立青檐下,紅圍巾被風掀起一角,像一簇將燃未燃的火種——</p>
<p class="ql-block">不灼人,卻足以點亮整面舊墻。</p>
<p class="ql-block">古寺無聲,花卻有信;年年此時,它不約而至,只為此山初晴。</p> <p class="ql-block">庭院深深春已深,白花如雪覆飛檐。</p>
<p class="ql-block">你立階前仰面良久,仿佛真想伸手拈一縷流云。</p>
<p class="ql-block">斜陽溫軟,石欄靜臥,古瓦低垂,檐角還掛著去年冬的余味。</p>
<p class="ql-block">可花影正一寸寸移過青磚,從階腳爬到階心,再漫上你的鞋尖——</p>
<p class="ql-block">原來半日光陰何須數(shù)?花影移階,便是流年在呼吸。</p> <p class="ql-block">一朵初開映舊墻,光透素瓣似凝霜。</p>
<p class="ql-block">黃蕊微顫,承著天青澄澈;飛檐隱約,隱入蒼茫山色里。</p>
<p class="ql-block">我們不需畫框框住這春色,清芬自會繞廊而行,不請自來。</p>
<p class="ql-block">古寺何曾關風月?它只是把門開得低些,讓一枝香,年年先放。</p> <p class="ql-block">蜂落花心不須邀,春在細處自喧囂。</p>
<p class="ql-block">金蕊浮光,忙未歇;素瓣承晴,靜已高。</p>
<p class="ql-block">你偶立花影外,風過枝頭,香便暗飄過來,沾在圍巾角、發(fā)梢邊、衣襟褶皺里。</p>
<p class="ql-block">原來生機從不遠游,低頭一瞬,便撞見它正伏在蕊上振翅,</p>
<p class="ql-block">正停在瓣尖凝露,正從你指縫間,悄悄溜走又悄悄回來。</p> <p class="ql-block">枝頭雪重不言寒,云外天青作底看。</p>
<p class="ql-block">白花密密垂如瀑,青瓦沉沉臥似磐。</p>
<p class="ql-block">偶見飛檐挑出一角,才恍然:古寺不在山深處,它就在春安處。</p>
<p class="ql-block">莫道山深無好景,此間清氣已盈冠——</p>
<p class="ql-block">不是撲面而來,是沁入肺腑,是回甘在喉,是走下山時,袖口還留著半縷未散的冷香。</p> <p class="ql-block">粉瓣初開怯春寒,玉質何須借色丹?</p>
<p class="ql-block">花心微斂,藏一縷幽韻;天光輕瀉,落滿枝端。</p>
<p class="ql-block">它不似梅花爭歲早,卻攜清氣破云寬。</p>
<p class="ql-block">華亭寺外風先暖,已報玉蘭上碧巒——</p>
<p class="ql-block">原來春的信使,不止一種口音;它既可踏雪而來,亦能乘風而至,</p>
<p class="ql-block">只看你,肯不肯駐足聽一聽。</p> <p class="ql-block">千枝萬朵雪堆成,未放花苞亦有情。</p>
<p class="ql-block">蕊黃點破蒼山寂,香冷浮沉古寺清。</p>
<p class="ql-block">偶見游人停步久,方知春在不爭名。</p>
<p class="ql-block">一樹梅花一樹佛,同參靜里歲華輕。</p>
<p class="ql-block">我們并肩坐在廊下石凳上,不說話,只看花影在青磚上緩緩游移,</p>
<p class="ql-block">像一卷徐徐展開的經(jīng)文——字字無聲,句句入心。</p> <p class="ql-block">兩朵清絕立晴空,素影分明映碧穹。</p>
<p class="ql-block">它不借桃夭爭暖色,偏攜雪魄破寒風。</p>
<p class="ql-block">風來微顫如低語,日落余光似舊容。</p>
<p class="ql-block">莫道春深花事盛,此間真味在初逢——</p>
<p class="ql-block">是初見時的心動,是初聞時的微醺,是初觸時指尖那一瞬的涼與柔。</p>
<p class="ql-block">原來最深的清歡,從來不在繁盛處,而在那兩朵素心初綻的剎那。</p> <p class="ql-block">一枝斜出舊墻東,嫩葉初生蕊正濃。</p>
<p class="ql-block">天光揉碎花影里,風過無聲香已通。</p>
<p class="ql-block">你立在斜陽下,藍衣靜垂,不語亦知春意融。</p>
<p class="ql-block">古寺何須鐘鼓響?花開花落即禪宗——</p>
<p class="ql-block">落花不是謝幕,是把春意鋪成路;新芽不是開始,是把時光接得更近了些。</p> <p class="ql-block">白花如雪映天青,風過枝頭香自寧。</p>
<p class="ql-block">不爭桃李三分艷,獨守山門一脈馨。</p>
<p class="ql-block">日影徐移石階上,笑紋輕漾舊檐庭。</p>
<p class="ql-block">原來清歡無別物,半日花光即此生。</p>
<p class="ql-block">下山時回望,那樹白花仍立在青瓦之間,不喧嘩,不退場,</p>
<p class="ql-block">只把清氣釀成風,年年吹向來人衣袖。</p>
<p class="ql-block">我們沒走多遠,卻像走過了整個冬天;</p>
<p class="ql-block">我們只停半日,卻把春天,輕輕裝進了心里。</p>