亚拍区欧拍区自拍区|日本强奸久久天堂色网站|午夜羞羞福利视频|你懂得福利影院|国产超级Avav无码成人|超碰免费人人成人色综合|欧美岛国一二三区|黄片欧美亚洲第一|人妻精品免费成人片在线|免费黄色片不日本

瓦檐一寸綠

山巔羊

<p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> </span><b style="font-size:22px;">瓦檐一寸綠</b></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 瓦是去年秋天裂的。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 裂痕細(xì)淺,如老母親鬢角新添的白發(fā),要湊近了,才看得真切。苔自縫間悄悄鉆出,茸茸一抹暗綠,像歲月積下的塵,掃不凈,也無需掃,愈積,愈顯溫厚。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 草是今春生的。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 不知哪陣風(fēng)攜來的籽,哪只雀兒遺落的種,竟在那薄得幾乎看不見的浮土里,穩(wěn)穩(wěn)扎了根。起初只是一點怯生生的鵝黃,后來抽莖、展葉,竟在青灰瓦楞間,擎出一束蓬蓬松松的穗。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> </span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">  母親在院里晾衣。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 竹竿微彎,水珠自藍(lán)布衫的袖口垂落,一滴,兩滴,在青石板上敲出細(xì)碎的聲響?!巴咴撔蘖?。”她未曾抬頭,聲音揉在擰衣的水聲里,輕淡而安穩(wěn)。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 我知道,她說的不是草。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 可我的目光,總不由自主飄向檐角??此陲L(fēng)里輕搖,搖得那么柔,又那么韌,仿佛生來,就該長在天與屋相接的地方。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 午后,我搬來木梯。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 梯已老舊,橫杠被光陰磨得溫潤發(fā)亮,踩上去,吱呀一聲,像一聲悠長而安靜的嘆息。我一級一級緩緩向上,直到與那株草平視。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 原來它的莖,是透亮的青,隱見細(xì)細(xì)脈絡(luò),光在其間緩緩流淌。穗子低垂,毛茸茸的,每一根細(xì)芒上,都挑著一點微光。風(fēng)來,它便俯身,又挺起;俯身,再挺起。似在俯首向歲月致意,又似在倔強地與命運相持。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> </span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">  我伸出手,指尖在離它一寸的地方,輕輕停住。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 忽然想起祖母說過,瓦上生草,屋便老了。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">草根會鉆入瓦縫,雨天積水,冬日結(jié)冰,縫隙愈裂愈深,終有一日,瓦會碎,屋會漏,風(fēng)雨會侵入安穩(wěn)的夢境。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 可那一刻,陽光正好。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 草在光里微微顫動,漾開一圈柔和的光暈。一只小小的白蝶,停在穗尖,合翅,又展翼,倏忽飛去。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> “看見了嗎?”</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 母親在下面輕聲問,手里仍提著濕漉漉的布衫。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> “看見了。”我說,“它在開花?!?lt;/span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 母親不再言語。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">水從布褶間緩緩滴落,淅淅瀝瀝,像一場遲來的、溫柔的春雨。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 我終究沒有拔去那株草。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> </span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">  夏日,它漸黃。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 秋日,它枯瘦。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 穗子散落,種子落在瓦凹里,落在青苔間,靜靜安睡。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">冬日落雪,一片潔白,蓋住裂痕,蓋住苔痕,也蓋住那些沉默的籽。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 我以為,它就此死去。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 可來年春雪消融,裂痕邊緣,竟又冒出點點新綠。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 不是一株,是一簇簇、一叢叢,清嫩鮮活,在殘雪未消的瓦上,亮得像遺落人間的翡翠。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 母親仰頭望了許久。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 風(fēng)吹起她花白的鬢發(fā),她忽然輕聲笑了:“這草,比人倔。”</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 我也笑,笑著笑著,眼眶便熱了。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> </span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">  原來有些生命,本就不必長在沃土。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">給它一道縫隙,它便敢扎根;</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">給它一縷陽光,它便敢向上;</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">給它一陣風(fēng),它便敢把希望,撒向更遠(yuǎn)的地方。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 瓦,終究還是碎了。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 拆遷那日,草正青青。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">鐵球撞向老屋的一瞬,我看見整片青灰瓦檐,連同那一片茸茸的綠,紛紛揚揚,靜靜墜落,像一場無聲而碧綠的雪。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 我拾起一塊碎瓦。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 裂口深處,仍纏著一縷干枯的根,緊緊地、深深地,摳進(jìn)瓦的骨血里。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> </span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">  如今我居于高樓,窗外是林立樓宇,萬家燈火。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 再也不見舊瓦,不見青苔,不見檐間隨風(fēng)輕搖的草。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 可每至深夜,伏案倦極,耳畔總恍惚有沙沙輕響。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 抬眼,唯有白墻寂寂,燈光搖晃。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 但我知道,它一直都在。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 在每一道裂縫之處,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 在每一片被遺忘的角落,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 在每一段看似貧瘠、無人眷顧、卻依然要活下去的命運里——它都在。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 靜靜地,把根扎進(jìn)歲月賜予的、最薄的土里。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 然后,在某個不為人知的清晨,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">擎出一束,毛茸茸、會發(fā)光的、屬于自己的穗。</span></p>