<h3>金甲嶺賞梅</h3> <h3>眾芳搖落獨(dú)喧妍，占盡風(fēng)情向小園。疏影橫斜水清淺，暗香浮動(dòng)月黃昏。霜禽欲下先偷眼，粉蝶如知含斷魂。幸有微吟可相狎，不須檀板共金樽。剪綃雲(yún)碎點(diǎn)酥乾，向背稀稠畫(huà)亦難。日薄從甘春至晚，霜涂應(yīng)怯夜來(lái)寒。</h3> <h3>日暖香繁已盛開(kāi)，開(kāi)時(shí)曾達(dá)千百回</h3> <h3>猶余雪霜態(tài)，未肯十分紅。</h3> <h3>不要人夸好顏色，只流清氣滿乾坤。</h3> <h3>遙知不是雪，為有喑香來(lái)。</h3> <h3>梅須遜雪三分白，雪卻輸梅一段香。</h3> <h3>揮毫落紙墨痕新，幾點(diǎn)梅花最可人</h3> <h3>竹影和詩(shī)瘦，梅花入夢(mèng)香。</h3> <h3>素面翻嫌粉涴，洗妝不褪唇紅。忘情已逐曉云空，不與梨花同夢(mèng)。</h3> <h3>墻角數(shù)枝梅，凌寒獨(dú)自開(kāi)。</h3> <h3>忽然一夜清香發(fā)，散作乾坤萬(wàn)里晴。</h3> <h3>不經(jīng)一番寒徹骨，怎得梅花撲鼻香。</h3> <h3>春風(fēng)豈是多情思，相伴花前去又來(lái)</h3>