<h1 style="text-align: center; ">作者:許秋峰</h1> <h3 style="text-align: center; ">春日翠綠</h3><div style="text-align: center; ">冬日濃郁</div><div style="text-align: center; ">媽媽啊,你是疲憊中的</div><div style="text-align: center; ">一壺老茶</div><div style="text-align: center; ">你養(yǎng)育的兒女</div><div style="text-align: center; ">無論軟弱或消沉</div><div style="text-align: center; ">只消幾口就會氣爽神清</div><div style="text-align: center; ">為我蒸發(fā)蒼愁的淚水</div><div style="text-align: center; "><br></div><div style="text-align: center; ">叨念是媽媽殺青的利器</div><div style="text-align: center; ">離家越遠(yuǎn)會揉捻得越緊</div><div style="text-align: center; ">說不出或想不起</div><div style="text-align: center; ">是痛還是澀,難以撫平</div><div style="text-align: center; "><br></div><div style="text-align: center; ">媽媽啊,每一次喊你</div><div style="text-align: center; ">你都能呼喚出我的乳名</div><div style="text-align: center; ">而我,只有在落寞惆悵時</div><div style="text-align: center; ">才想起回家怯怯地親近你</div><div style="text-align: center; ">看一眼滿目生輝</div><div style="text-align: center; ">聞一下香沁心脾</div><div style="text-align: center; "><br></div><div style="text-align: center; ">穿越回家的路啊</div><div style="text-align: center; ">還是那條滿山青翠的路</div><div style="text-align: center; ">只是我的步履已不再輕盈</div><div style="text-align: center; ">都說歲月不饒人</div><div style="text-align: center; ">但媽媽你可知道,它饒你</div><div style="text-align: center; ">在我的夢里,只消一滴</div><div style="text-align: center; ">滾滾的生命汪洋</div><div style="text-align: center; ">就會瞬間漫延我的整個身體</div> <p class="ql-block"> 我是許秋峰,自由寫作人,江蘇省某機關(guān)退休。</p><p class="ql-block"> 寫作是我內(nèi)心的一種告白,也是一個可以供我隨時出現(xiàn)與消失的方式。我有時寫作會很瘋狂,有時也會很懶惰,但只有心里面的東西流出來時才會寫作。 </p><p class="ql-block"> 我總想竭力把靈感與命運中的認(rèn)知加以調(diào)和,想把素心相與自己默默撿起,然后借著心中那一束微弱的光亮,在安然自若中,打開心里的眼睛。</p><p class="ql-block"> 我秉持“以心詮詩,以詩釋心”創(chuàng)作理念,作品入選“感動中國詩歌文學(xué)”,獲2019年《中國詩歌大典》編委會、“國際詩文藝學(xué)會”優(yōu)秀詩人稱號,入選中國“文學(xué)沙龍”作家詩人名錄典藏版。10年來,有200余篇現(xiàn)代詩、散文詩、散文等作品散見于《人民日報》、“江蘇新聞廣播”等多家媒體及網(wǎng)絡(luò)平臺。</p>