<h1 style="text-align: center; "><b>huí xiāng ǒu shū</b></h1><h1 style="text-align: center; "><b>回鄉(xiāng)偶書(其一)</b></h1><p style="text-align: right; "><b>唐 賀知章</b></h3><h1 style="text-align: center; "><b>shào xiǎo lí jiā lǎo dà huí , </b></h1><h1 style="text-align: center; "><b>少小離家老大回,</b></h1><h1 style="text-align: center; "><b><span style="line-height: 30.6000003814697px;">x</span><span style="line-height: 30.6000003814697px;">iā</span><span style="line-height: 30.6000003814697px;">n</span><span style="line-height: 30.6000003814697px;">g</span><span style="line-height: 30.6000003814697px;"> yīn</span><span style="line-height: 30.6000003814697px;"> </span></b><span style="line-height: 30.6000003814697px;"><b>wú gǎi bìn máo cuī 。</b></span></h1><h1 style="text-align: center; "><b> 鄉(xiāng)音無改鬢毛衰。</b></h1><h1 style="text-align: center; "><b>ér tóng xiāng jiàn bù xiāng shí ,</b></h1><h1 style="text-align: center; "><b>兒童相見不相識(shí), </b></h1><h1 style="text-align: center;"><b> xiào wèn kè cóng hé chù lái 。</b></h1><h1 style="text-align: center; "><b>笑問客從何處來。</b></h1> <h3>注釋:</h3><h3>1. 鬢:指頭發(fā)</h3><h3>2. 衰:疏落,指頭發(fā)白了,少了</h3> <h3>譯文</h3><h3><br></h3><h3>少年時(shí)離鄉(xiāng),到老了才回家來;</h3><h3><br></h3><h3>口音沒改變,雙鬢卻已經(jīng)斑白。</h3><h3><br></h3><h3>兒童們看見了,沒有認(rèn)識(shí)我的;</h3><h3><br></h3><h3>他們笑問:這客人是從哪里來?</h3> <h3>賞析:</h3><h3>這是一首久客異鄉(xiāng),返回故里的感懷詩。全詩抒發(fā)了山河依舊,人事不同,人生易老,世事滄桑的感慨。一、二句,詩人置于熟悉而又陌生的故鄉(xiāng)環(huán)境中,心情難于平靜。首句寫數(shù)十年久客他鄉(xiāng)的事實(shí),次句寫自己的“老大”之態(tài),暗寓鄉(xiāng)情無限。三、四句雖寫自己,卻從兒童方面的感覺著筆,極富生活情趣。詩的感情自然、逼真,內(nèi)容雖平淡,人情味卻濃足。語言樸實(shí)無華,毫不雕琢,細(xì)品詩境,別有一番天地。全詩在有問無答中作結(jié),哀婉備至,動(dòng)人心弦,千百年來為人傳誦,老少皆知。</h3>