<h3> 臘梅花作為一種中華文化的象征,早就深深烙印在我們的記憶中,梅花那高潔的品性,清高的靈魂也成為了我們生命的一部分。剛進入冬天,梅花就悄悄的開放了,不爭不顯不露,只是自己靜靜綻放。</h3> <h3 style="text-align: center; ">《梅花》</h3><h3 style="text-align: center; ">宋·王安石</h3><h3 style="text-align: center; ">墻角數(shù)枝梅,凌寒獨自開。</h3><h3 style="text-align: center; ">遙知不是雪,為有暗香來。</h3> <h3 style="text-align: center; ">《雪梅》</h3><h3 style="text-align: center; ">宋·盧梅坡</h3><h3 style="text-align: center; ">梅雪爭春未肯降,</h3><h3 style="text-align: center; ">騷人擱筆費評章。</h3><h3 style="text-align: center; ">梅須遜雪三分白,</h3><h3 style="text-align: center; ">雪卻輸梅一段香。</h3> <h3 style="text-align: center; ">《卜算子·詠梅》</h3><h3 style="text-align: center; ">宋· 陸游</h3><h3 style="text-align: center; ">驛外斷橋邊,</h3><h3 style="text-align: center; ">寂寞開無主。</h3><h3 style="text-align: center; ">已是黃昏獨自愁,</h3><h3 style="text-align: center; ">更著風(fēng)和雨。</h3><h3 style="text-align: center; ">無意苦爭春,</h3><h3 style="text-align: center; ">一任群芳妒。</h3><h3 style="text-align: center; ">零落成泥碾作塵,</h3><h3 style="text-align: center; ">只有香如故。</h3><h3 style="text-align: left;">? 使生活困苦也不與世俗同流合污,更應(yīng)該奮發(fā)向上。</h3> <h3 style="text-align: center; ">《早梅》</h3><h3 style="text-align: center; ">清·寧調(diào)元</h3><h3 style="text-align: center; ">姹紫嫣紅恥效顰,</h3><h3 style="text-align: center; ">獨從末路見精神。</h3><h3 style="text-align: center; ">溪山深處蒼崖下,</h3><h3 style="text-align: center; ">數(shù)點開來不借春。</h3><h3 style="text-align: left;">? 墨梅外表雖然并不嬌妍,但內(nèi)在神清骨秀、高潔端莊、幽獨超逸,暗喻我們獨善其身,孤芳自賞。</h3> <h3 style="text-align: center;">《墨梅》</h3><h3 style="text-align: center;">元·王冕</h3><h3 style="text-align: center;">我家洗硯池邊樹,</h3><h3 style="text-align: center;">朵朵花開淡墨痕。</h3><h3 style="text-align: center;">不要人夸好顏色,</h3><h3 style="text-align: center;">只留清氣滿乾坤。</h3><h3 style="text-align: left;"> 雖然也跟寒梅一樣,即將凋零,但是仍然要像寒梅一樣傲骨迎風(fēng),挺霜而立。</h3>