<h3>西府老街,是在大眾點評中搜到的。選擇這個景點的,一是頭兩天開車太累,希望找個距離近悠閑閑逛的地方,二是返程前半天時間去那里正好。因為下雨,西府老街人并不多,這樣就可以慢慢走,慢慢看,慢慢品嘗,也有了更多的機會,瀏覽、拍照,將陜西的飲食文化記錄下來。西府老街并不長,但一眼看上去非常驚艷,小巷建筑古樸、典雅,小吃,琳瑯滿目,看到每樣食品,形狀精致,色彩絢爛,令人垂涎欲滴。這不就是另一個華麗的秋色嗎。陜西飲食里有一種夸張的藝術:碗大、面寬、湯濃,看賣家的手藝,就像信天游唱的高亢敞亮,像安塞腰鼓舞的肆意奔放,像黃土高原的那片土地,寬廣厚重。</h3><h3> 想想用什么詩來描繪這一切,于是想到了李白的"<span style="font-family: -webkit-standard; white-space: normal; -webkit-tap-highlight-color: rgba(26, 26, 26, 0.301961); -webkit-text-size-adjust: auto;">金樽清酒斗十千,玉盤珍羞直萬錢。"全詩是這樣的:《行路難》李白。"</span><span style="font-family: -webkit-standard; white-space: normal; -webkit-text-size-adjust: auto;">金樽清酒斗十千,玉盤珍羞直萬錢。停</span><span style="font-family: -webkit-standard; white-space: normal; -webkit-tap-highlight-color: rgba(26, 26, 26, 0.301961); -webkit-text-size-adjust: auto;">杯投箸不能食,拔劍四顧心茫然。欲渡黃河冰塞川,將登太行雪滿山。閑來垂釣碧溪上,忽復乘舟夢日邊。行路難!行路難!多歧路,今安在?長風破浪會有時,直掛云帆濟滄海。"</span></h3><h3><span style="font-family: -webkit-standard; white-space: normal; -webkit-tap-highlight-color: rgba(26, 26, 26, 0.301961); -webkit-text-size-adjust: auto;"> 從西府老街往回走,心情自由放松,閑著無事說:我給你翻譯一下這首詩吧。</span></h3><h3><span style="font-family: -webkit-standard; white-space: normal; -webkit-tap-highlight-color: rgba(26, 26, 26, 0.301961); -webkit-text-size-adjust: auto;"> "看看眼前這么多吃的喝的,多饞人啊這得值多少錢啊。不行我非得吃的腰兒肥,肚兒圓再走。可吃了一半,突然想起tnnd現實,想起窩心事,一下沒了胃口,筷子一扔,不吃了。手按在劍上想想勞資這一生,干啥啥不順。想游個黃河吧,黃河冰凍封河了,想到太行山登個高吧,山上下雪了。去釣個魚吧還睡著了,夢見坐個小船漂到天邊去了(這句發(fā)現是瞎翻譯的)。你說人生咋這么難呢,左不是 右不是,前不成后不成。怎么辦,總得活下去吧,還要養(yǎng)家糊口呢。于是"加油,努力,你是最棒的",于是就有了"</span><span style="-webkit-tap-highlight-color: rgba(26, 26, 26, 0.301961); font-family: -webkit-standard; white-space: normal; -webkit-text-size-adjust: auto;"> </span><span style="font-family: -webkit-standard; white-space: normal; -webkit-text-size-adjust: auto;">長風破浪會有時,直掛云帆濟滄海"的豪云壯志。</span></h3><h3><span style="font-family: -webkit-standard; white-space: normal; -webkit-tap-highlight-color: rgba(26, 26, 26, 0.301961); -webkit-text-size-adjust: auto;"><br></span></h3>