<p class="ql-block" style="text-align: center;"><b style="font-size: 20px;">2020級旅游管理專業(yè)本科</b></p><p class="ql-block" style="text-align: center;"><b style="font-size: 20px;">一年的大學(xué)語文課程</b></p><p class="ql-block" style="text-align: center;"><b style="font-size: 20px;">半個學(xué)期走過</b></p><p class="ql-block" style="text-align: center;"><b style="font-size: 20px;">我們的美文朗讀接近尾聲</b></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block" style="text-align: center;"><b style="font-size: 20px;">王楠</b></p> <p class="ql-block" style="text-align: center;"><b style="font-size: 20px;">郭嘉誠</b></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block" style="text-align: center;"><b style="font-size: 20px;">徐筱雅</b></p><p class="ql-block" style="text-align: center;"><b style="font-size: 20px;"><i><u>故都的秋 郁達夫(節(jié)選)</u></i></b></p><p class="ql-block">不逢北國之秋,已將近十余年了。在南方每年到了秋天,總要想起陶然亭的蘆花,釣魚臺的柳影,西山的蟲唱,玉泉的夜月,潭柘寺的鐘聲。在北平即使不出門去吧,就是在皇城人海之中,租人家一椽破屋來住著,早晨起來,泡一碗濃茶,向院子一坐,你也能看得到很高很高的碧綠的天色,聽得到青天下馴鴿的飛聲。從槐樹葉底,朝東細數(shù)著一絲一絲漏下來的日光,或在破壁腰中,靜對著像喇叭似的牽?;ǎǔ瘶s)的藍朵,自然而然地也能夠感覺到十分的秋意。說到了牽牛花,我以為以藍色或白色者為佳,紫黑色次之,淡紅色最下。最好,還要在牽?;ǖ?,叫長著幾根疏疏落落的尖細且長的秋草,使作陪襯。</p><p class="ql-block"> 北國的槐樹,也是一種能使人聯(lián)想起秋來的點綴。像花而又不是花的那一種落蕊,早晨起來,會鋪得滿地。腳踏上去,聲音也沒有,氣味也沒有,只能感出一點點極微細極柔軟的觸覺。掃街的在樹影下一陣掃后,灰土上留下來的一條條掃帚的絲紋,看起來既覺得細膩,又覺得清閑,潛意識下并且還覺得有點兒落寞,古人所說的梧桐一葉而天下知秋的遙想,大約也就在這些深沉的地方。</p><p class="ql-block"> 秋蟬的衰弱的殘聲,更是北國的特產(chǎn),因為北平處處全長著樹,屋子又低,所以無論在什么地方,都聽得見它們的啼唱。在南方是非要上郊外或山上去才聽得到的。這秋蟬的嘶叫,在北方可和蟋蟀耗子一樣,簡直像是家家戶戶都養(yǎng)在家里的家蟲。</p><p class="ql-block"> 還有秋雨哩,北方的秋雨,也似乎比南方的下得奇,下得有味,下得更像樣。</p> <p class="ql-block" style="text-align: center;"><b style="font-size: 20px;">張琦悅</b></p> <p class="ql-block" style="text-align: center;"><b style="font-size: 20px;">劉向陽</b></p> <p class="ql-block" style="text-align: center;"><b style="font-size: 20px;">高雪</b></p> <p class="ql-block" style="text-align: center;"><b style="font-size: 20px;">董華偉</b></p>