<h3><strong>米芾集字書(shū)法《桃花源記》</strong></h3></br><h3> <p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">晉太元中,武陵人捕魚(yú)為業(yè)。緣溪行,忘路之遠(yuǎn)近。忽逢桃花林,夾岸數(shù)百</h3></br><h3> <p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">步,中無(wú)雜樹(shù),芳草鮮美,落英繽紛。漁人甚異之。復(fù)前行,欲窮其林。</h3></br><p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">林盡水源,便得一</h3></br><h3> <p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">山,山有小口,仿佛若有光。便舍船,從口入。初極狹,才通人。復(fù)行數(shù)十步,豁然開(kāi)朗。土地平曠,</h3></br><h3> <p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">屋舍儼然,有良田美池桑竹之屬。阡陌交通,雞犬相聞。其中往來(lái)種作,男女衣著,悉如外人。</h3></br><h3> <p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">黃發(fā)垂髫,并怡然自樂(lè)。</h3></br><p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">見(jiàn)漁人,乃大驚,問(wèn)所從來(lái)。具答之。便要還家,設(shè)酒殺雞</h3></br><h3> <p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">作食。村中聞?dòng)写巳?,咸?lái)問(wèn)訊。自云先世避秦時(shí)亂,率妻子邑人來(lái)此絕境,不復(fù)出焉,遂與</h3></br><h3> <p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">外人間隔。問(wèn)今是何世,乃不知有漢,無(wú)論魏晉。此人一一為具言所聞,皆嘆惋。余人各復(fù)延</h3></br><h3> <p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">至其家,皆出酒食。停數(shù)日,辭去。此中人語(yǔ)云:“不足為外人道也?!?lt;/h3></br><p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">既出,得其船,便扶</h3></br><h3> <p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">向路,處處志之。及郡下,詣太守,說(shuō)如此。太守即遣人隨其往,尋向所志,遂迷,不復(fù)得路。</h3></br><h3> <p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">南陽(yáng)劉子驥,高尚士也,聞之,欣然規(guī)往。未果,尋病終,后遂無(wú)問(wèn)津者。</h3></br><p pingfang="pingfang" rgb="rgb" sc="sc">襄陽(yáng)米芾</h3></br><h3><strong>