<p class="ql-block"><span style="font-size:22px; color:rgb(22, 126, 251);">孟浩然.送友人之京</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px; color:rgb(22, 126, 251);">君登青云去,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px; color:rgb(22, 126, 251);">予望青山歸。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px; color:rgb(22, 126, 251);">云山從此別,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px; color:rgb(22, 126, 251);">淚濕薜蘿衣。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px; color:rgb(22, 126, 251);">孟浩然的隱居是迫不得已的隱居。這不是隱居,是失意的無奈。所以,這首詩有點(diǎn)酸?!拔彝嗌綒w”,一把辛酸,王維正好相反,“忍別青山去,其如綠水何”。真正的隱居是在風(fēng)光的時(shí)候隱居。不得已的隱居,就像把自己不要的東西捐出去不是做慈善。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px; color:rgb(22, 126, 251);">賞析</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px; color:rgb(22, 126, 251);"> 詩人雖終身未仕,隱居鹿門,但并非沒有用世之心。此意每于詩中見之,如“不才明主棄,多病故人疏?!庇帧坝麧?jì)無舟楫,端居恥圣明?!庇帧爱?dāng)路誰相假,知音世所稀。”本詩亦中此意,傷心落淚,固為離別,更因失路也。</span></p>