<p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">唐朝的一位詩(shī)人在山上一喊</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">重陽(yáng) 便陡的加重了份量</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">飛雪未到</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">遠(yuǎn)遁的游云未到</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">而瀟瀟飄落的黃葉已到</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">唐詩(shī)中最刻骨銘心的句子已到</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">秋了 秋天窄窄的鎖孔自外洞開(kāi)</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">門(mén)外 故鄉(xiāng)兀自楚楚地立著</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">如果一路就這樣背靠重陽(yáng)</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">以至于沉醉一束菊的淡香</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">以至于讓潮濕的雙眼擰出露水</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">以至于無(wú)法辯認(rèn)季節(jié)的容顏</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">一縷秋天的愁</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">如何能載動(dòng)這人生的過(guò)往流年</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">重陽(yáng) 征人回首一瞥的目光</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">讓身插茱萸的兄弟一等再等</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">而山的高度就是思念的高度</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">就是故鄉(xiāng)炊煙的高度</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">終身在外漂泊</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">勞累的候鳥(niǎo)</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">前半聲已經(jīng)喊出</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">后半聲</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">就守候在山上等那聲回音</span></p>