<p class="ql-block">《浣溪沙》,這一詞牌,聽著就讓人覺得纖柔唯美。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">眼前仿佛是一副江南水墨畫:</p><p class="ql-block">微雨輕漓,小溪輕泛,纖弱的江南女子,于溪水之側,輕柔的浣洗著青紗。</p><p class="ql-block">微風吹落幾朵桃花,落在溪流之上,女子倒影在水中的容顏,似乎在與花兒爭艷。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">遠處,幾只早鶯爭暖樹,誰家新燕啄春泥……</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">言歸正傳,其實,《浣溪沙》,源自于唐代的教坊曲,因其曲調明快,帶著江南氣韻,至宋備受歡迎,</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">《全宋詞》中,收錄最多的,便是《浣溪沙》,《浣溪沙》中也有了很多名篇名句。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">咱們今兒從浩瀚詞海之中,摘選10首最美的浣溪沙,飛花似夢,細雨如愁,行云有影月含羞。</p> <p class="ql-block">第十名:</p><p class="ql-block">小閣重簾有燕過。晚花紅片落庭莎。</p><p class="ql-block">曲闌干影入涼波。</p><p class="ql-block">一霎好風生翠幕,幾回疏雨滴圓荷。</p><p class="ql-block">酒醒人散得愁多。</p><p class="ql-block">——晏殊《浣溪沙·小閣重簾有燕過》</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">“一霎好風生翠幕,幾回疏雨滴圓荷?!泵吭谙娜兆x起,就覺耳側生風,眼前雨落。</p><p class="ql-block">雨水啪嗒啪嗒的打在荷葉之上,一顆一顆滾到了荷葉中央,如同一粒粒的水晶。</p><p class="ql-block">燥熱的心情,瞬間煙消云散。</p><p class="ql-block">不知不覺,竟在這雨疏風驟之中,沉沉睡去。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">第九名</p><p class="ql-block">門隔花深夢舊游,夕陽無語燕歸愁。</p><p class="ql-block">玉纖香動小簾鉤。</p><p class="ql-block">落絮無聲春墮淚,行云有影月含羞。</p><p class="ql-block">東風臨夜冷于秋。</p><p class="ql-block">——吳文英《浣溪沙·門隔花深夢舊游》</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">“落絮無聲春墮淚,行云有影月含羞?!弊x到這一句時,眼前有一對離人,執(zhí)手相別,無語淚凝噎。</p><p class="ql-block">即便是見慣了花開花落的春天,也難掩對這一對才子佳人離別的黯傷,不忍直視,而拋下幾縷游絮,如春天的眼淚。</p><p class="ql-block">她因傷心而氣喘不已的臉色,在皎潔的月色下,更顯蒼白。</p><p class="ql-block">如此景致,如此佳人,怎讓人不心生憐惜。</p> <p class="ql-block">第八名</p><p class="ql-block">身向云山那畔行,北風吹斷馬嘶聲,</p><p class="ql-block">深秋遠塞若為情!</p><p class="ql-block">一抹晚煙荒戍壘,半竿斜日舊關城。</p><p class="ql-block">古今幽恨幾時平!</p><p class="ql-block">——納蘭性德《浣溪沙·身向云山那畔行》</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">這一詞本為佳作,只是套以《浣溪沙》的詞牌,如一關西大漢,著一身女兒家的衣服,倒有些忸怩作態(tài)。</p><p class="ql-block">一抹晚煙荒戍壘,半竿斜日舊關城。晚煙一抹,裊然升起,飄蕩于天際,營壘荒涼而蕭瑟;時至黃昏,落日半斜,沒于旗桿,而關城依舊。</p><p class="ql-block">極簡的手法,勾勒了一幅充滿蕭索之氣的戰(zhàn)地風光。意境寥廓,若王維之“大漠孤煙直,長河落日圓”。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">第七名</p><p class="ql-block">小院閑窗春色深,重簾未卷影沉沉。</p><p class="ql-block">倚樓無語理瑤琴。</p><p class="ql-block">遠岫出云催薄暮,細風吹雨弄輕陰。</p><p class="ql-block">梨花欲謝恐難禁。</p><p class="ql-block">——李清照《浣溪沙·小院閑窗春色深》</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">《浣溪沙》之詞,若出于女兒家之手,倍感輕柔綿甜。</p><p class="ql-block">遠岫出云催薄暮,細風吹雨弄輕陰。讓人不覺想到陶淵明的“云無心以出岫,鳥倦飛而知還?!?lt;/p><p class="ql-block">云出云歸,時光亦隨之荏苒而逝,不覺晚景催逼;夜來更兼細風吹雨,輕陰漠漠。</p><p class="ql-block">閨中春怨,以不語語之,又借無心之云,細風、疏雨、微陰淡化,雅化,微微逗露。</p> <p class="ql-block">第六名:</p><p class="ql-block">繡面芙蓉一笑開,斜飛寶鴨襯香腮。</p><p class="ql-block">眼波才動被人猜。</p><p class="ql-block">一面風情深有韻,半箋嬌恨寄幽懷。</p><p class="ql-block">月移花影約重來。</p><p class="ql-block">——李清照《浣溪沙·閨情》</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">一面風情深有韻,半箋嬌恨寄幽懷。</p><p class="ql-block">女兒家的心事,在一盞清茶,一曲淺唱,一紙信箋里醞釀迷醉。</p><p class="ql-block">平生不會相思,才會相思,便害相思??赡窍嗨嫉娜嗽谀睦锬?,月移花影之時,他是否會出現(xiàn)。</p><p class="ql-block">倩然一笑,美麗活潑;眼波流轉,細膩羞澀;凝視花月,苦苦思戀;寫信抒懷,大膽追求。</p><p class="ql-block">大抵懷春少女的情思,便是如此的起伏婉轉吧!</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">第五名:</p><p class="ql-block">細雨斜風作曉寒,淡煙疏柳媚晴灘。</p><p class="ql-block">入淮清洛漸漫漫。</p><p class="ql-block">雪沫乳花浮午盞,蓼茸蒿筍試春盤。</p><p class="ql-block">人間有味是清歡。</p><p class="ql-block">——蘇軾《浣溪沙·細雨斜風作曉寒》</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">只沒想到,讀《浣溪沙》詞,竟然也會有讀到垂涎三尺的時刻。</p><p class="ql-block">細雨斜風作曉寒,淡煙疏柳媚晴灘。這初春時節(jié)溫柔的風景,哪管它曉寒未盡,依然是煙柳妖媚。</p><p class="ql-block">美景當配美食,方可稱得上“秀色可餐”,而最宜入食的,當然是隨處可見的山珍。</p><p class="ql-block">雪沫乳花浮午盞,蓼茸蒿筍試春盤。人間的清歡,莫過于粗茶淡飯,稀疏尋常,卻倍有煙火之氣。</p> <p class="ql-block">第四名:</p><p class="ql-block">誰念西風獨自涼,蕭蕭黃葉閉疏窗,</p><p class="ql-block">沉思往事立殘陽。</p><p class="ql-block">被酒莫驚春睡重,賭書消得潑茶香,</p><p class="ql-block">當時只道是尋常。</p><p class="ql-block">——納蘭性德《浣溪沙·誰念西風獨自涼》</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">被酒莫驚春睡重,賭書消得潑茶香,當時只道是尋常。</p><p class="ql-block">那個披堅執(zhí)銳的漢子,也會有柔情似水的一面。</p><p class="ql-block">熟悉的人知道,于納蘭,多情是尋常,“鐵馬金戈,青冢黃昏路”是路見。</p><p class="ql-block">一生一世一雙人,被酒莫驚春睡重,賭書消得潑茶香,于別人,都是唾手可得的生活。</p><p class="ql-block">他所追求的,莫過于此,可偏偏老天存心不善,咫尺幸福卻倍感遙遠。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">第三名</p><p class="ql-block">一向年光有限身,等閑離別易銷魂,</p><p class="ql-block">酒筵歌席莫辭頻。</p><p class="ql-block">滿目山河空念遠,落花風雨更傷春,</p><p class="ql-block">不如憐取眼前人。</p><p class="ql-block">——晏殊《浣溪沙·一向年光有限身》</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">滿目山河空念遠,落花風雨更傷春。</p><p class="ql-block">人有的時候就是很奇怪。春天未來之時,呼吁著春天的到來,期待著百花齊放。</p><p class="ql-block">可春到來之時,顧不上賞花賞月,又開始惜春傷春起來。</p><p class="ql-block">莎士比亞說:“有的人,本質上就是悲劇的,只有悲傷才是他的幸福,只有痛苦才是他的享受?!?lt;/p><p class="ql-block">幡然醒悟,與其掛念遙遠的虛幻,倒不如實際一點,珍惜眼前朋友的情誼。</p><p class="ql-block">于情而理,轉折過渡,卻并不唐突。</p> <p class="ql-block">第二名:</p><p class="ql-block">一曲新詞酒一杯,去年天氣舊亭臺。</p><p class="ql-block">夕陽西下幾時回?</p><p class="ql-block">無可奈何花落去,似曾相識燕歸來。</p><p class="ql-block">小園香徑獨徘徊。</p><p class="ql-block">——晏殊《浣溪沙·一曲新詞酒一杯》</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">晏殊之詞,初讀,是傷感,再讀,是希望。</p><p class="ql-block">即便是愁到了“滿目山河空念遠,落花風雨更傷春”,最后也會“不如憐取眼前人”。</p><p class="ql-block">也如此詞之中,花落得無可奈何,卻能看到燕子歸來的似曾相識。</p><p class="ql-block">哪怕自然規(guī)律無可抗拒,但總有溫情的一幕在感動著你。</p><p class="ql-block">泰戈爾說:“如果你因錯過太陽而流淚,那么你也將錯過繁星”,向前看,總有不一樣的美景。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">第一名:</p><p class="ql-block">漠漠輕寒上小樓,曉陰無賴似窮秋。</p><p class="ql-block">淡煙流水畫屏幽。</p><p class="ql-block">自在飛花輕似夢,無邊絲雨細如愁。</p><p class="ql-block">寶簾閑掛小銀鉤。</p><p class="ql-block">——秦觀《浣溪沙·漠漠輕寒上小樓》</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">自在飛花輕似夢,無邊絲雨細如愁。這渾然天成的反向比喻對偶,美到讓人窒息。</p><p class="ql-block">飛花裊裊,飄忽不定,迷離惝恍;細雨如絲,迷迷蒙蒙,迷漫無際。</p><p class="ql-block">見飛花之飄緲,不禁憶起殘夢之無憑,心中頓起細雨蒙蒙般茫無邊際的愁緒。</p><p class="ql-block">春夢之無憑與愁緒之無際,卻透過窗戶攝景著筆于遠處的飛花細雨,將情感距離故意推遠,越發(fā)感生出一種飄緲朦朧、不即不離之美。</p><p class="ql-block">如此佳句,當是《浣溪沙》之第一。作為老師的蘇軾,讀起,都會覺得自嘆不如。</p>