<p class="ql-block">文/姚振媛</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 貂 蟬 </p><p class="ql-block">漢室烽塵起,扶危倚玉肩。</p><p class="ql-block">焚香誰佑護(hù),拜月自哀憐。</p><p class="ql-block">計(jì)絕千秋夢,空留萬世緣。</p><p class="ql-block">紅顏天下淚,成敗亦云煙。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 懷昭君</p><p class="ql-block">娥眉辭紫殿,朔漠向穹天。</p><p class="ql-block">目盡黃云起,塵消白草連。</p><p class="ql-block">三魂留漢月,一騎滅胡煙。</p><p class="ql-block">自古和親策,將軍榻上眠。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 懷屈子</p><p class="ql-block">一卷離騷恨,思之倍感傷。</p><p class="ql-block">華臺歌舞盡,夢澤水煙長。</p><p class="ql-block">萬嶺埋忠骨,千秋遺令章。</p><p class="ql-block">至今臣子淚,澆得艾蒿香。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 宋 玉</p><p class="ql-block">物事蕭疏宋玉悲,才華獨(dú)擅盡人知。</p><p class="ql-block">休將風(fēng)賦井差讓,直以楚辭唐勒欺。</p><p class="ql-block">巫峽煙云皆寂寞,荊臺錦繡已支離。</p><p class="ql-block">三年送目東墻女,吟斷愁章幾許癡。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">注:宋玉東墻典故</p><p class="ql-block">戰(zhàn)國時(shí)期,楚國著名詩人宋玉,傳說他的東面鄰居有一個(gè)長得非常美麗的女兒,可以稱得上楚國的第一大美人,她仰望宋玉的才能,每天登上墻頭窺視宋玉,非常愛慕。整整三年時(shí)間,宋玉沒有看出她的心思而與她交往。</p><p class="ql-block">喻指美貌多情的女子。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 題 柳 永 </p><p class="ql-block">放浪形骸不自持,絕才窮盡少年時(shí)。</p><p class="ql-block">蛙鳴市井白衣瘦,燕舞樓臺紅粉癡。</p><p class="ql-block">利祿何妨還紫殿,風(fēng)花莫惜謝春枝。</p><p class="ql-block">諳知后世多芳藻,婉約終歸柳永詞</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 荊 軻</p><p class="ql-block">但恨秦王馬角驚,燕丹托國送荊卿。</p><p class="ql-block">蕭風(fēng)意作三千甲,易水難成百萬兵。</p><p class="ql-block">一片赤心酬太子,滿腔碧血報(bào)田生。</p><p class="ql-block">何須疏劍論狂客,青史還留身后名。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 題杜甫</p><p class="ql-block">亂世正逢諸事憂,人如落葉逐波流。</p><p class="ql-block">草堂吹破三更夢,山雨吟成雙鬢秋。</p><p class="ql-block">但恨綺筵魚肉腐,堪憐寒士薄衫愁。</p><p class="ql-block">而今城市樓千棟,可有一間為爾留?</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 八六子*綠珠 </p><p class="ql-block">想人生。</p><p class="ql-block">不如芳草,西風(fēng)斷盡還生。</p><p class="ql-block">嘆 瓦礫明珠自去,玉樓釵鳳輕分。漏長夢驚。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">朱門深鎖鶯聲。</p><p class="ql-block">水榭落花無意,荒丘雁侶多情。</p><p class="ql-block">奈 千種娉婷,盡諸流水。</p><p class="ql-block">笛箏弦破,燕鶯魂斷。</p><p class="ql-block">古今自有騷人墨客。無端金谷留名。</p><p class="ql-block">意難平,春風(fēng)又青閣亭。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">注:綠珠,晉白州博白(今廣西)人。生雙角山下,西晉石崇寵妾。“美而艷,善吹笛”。西晉太康年間,石崇出任交趾采訪使,路過博白,驚慕綠珠美貌,以三斛明珠聘為妾,并在皇都洛陽建造金谷園,石崇還在南皮(今古皮城遺址處)為綠珠建了梳妝樓。晉惠帝永康元年(300年),趙王司馬倫專權(quán),倫之黨羽孫秀垂涎綠珠,向石崇索要綠珠,石崇拒絕[1]。孫秀領(lǐng)兵圍金谷園,石崇正在大宴賓客,石對綠珠說:“我因你而獲罪”,綠珠泣曰:“妾當(dāng)效死君前,不令賊人得逞!”。綠珠墜樓自盡。孫秀殺石崇全家。</p>