<p class="ql-block">歲月白首,秋意漸濃,門口的凌霄花又開了。</p><p class="ql-block">每天早上醒來,或者夜晚回家,都會(huì)在花前駐足片刻。一來賞花,二來悅己,把滿身疲憊揉碎在花間,隨風(fēng)隕落。</p><p class="ql-block">秋風(fēng)落葉,是大自然留給世間最后的柔情,在寒風(fēng)凜冽之前。。。</p><p class="ql-block">凌霄花的美,不止在于張揚(yáng)。很多花,只躲在花間。而它,從花間到枝頭,<span style="font-size:18px;">肆意綻放。</span>舒婷在《致橡樹》里說,不做一支凌霄花,借攀別人的高枝炫耀自己,而更愛腳下堅(jiān)實(shí)的土地。《致橡樹》,是我最喜愛閱讀的詩詞之一,作者把細(xì)膩的情感糅合在每一個(gè)字里行間,高潔的品行令人動(dòng)容。</p><p class="ql-block">然凌霄花之壯美,也同樣會(huì)在我心底激起漣漪。它能適應(yīng)所有溫度,一面墻,一棵樹,一根竹, 一道縫隙。它順勢而為,恣意延伸。不同的季節(jié),它遺世獨(dú)立,向陽而生。</p><p class="ql-block">致敬作者,也讀給自己。</p><p class="ql-block">《致橡樹》~(現(xiàn)代 · 舒婷)</p><p class="ql-block">我如果愛你——</p><p class="ql-block">絕不像攀援的凌霄花,</p><p class="ql-block">借你的高枝炫耀自己;</p><p class="ql-block">我如果愛你——</p><p class="ql-block">絕不學(xué)癡情的鳥兒,</p><p class="ql-block">為綠蔭重復(fù)單調(diào)的歌曲;</p><p class="ql-block">也不止像泉源,</p><p class="ql-block">常年送來清涼的慰藉;</p><p class="ql-block">也不止像險(xiǎn)峰,</p><p class="ql-block">增加你的高度,襯托你的威儀。</p><p class="ql-block">甚至日光,</p><p class="ql-block">甚至春雨。</p><p class="ql-block">不,這些都還不夠!</p><p class="ql-block">我必須是你近旁的一株木棉,</p><p class="ql-block">作為樹的形象和你站在一起。</p><p class="ql-block">根,緊握在地下;</p><p class="ql-block">葉,相觸在云里。</p><p class="ql-block">每一陣風(fēng)過,</p><p class="ql-block">我們都互相致意,</p><p class="ql-block">但沒有人,</p><p class="ql-block">聽懂我們的言語。</p><p class="ql-block">你有你的銅枝鐵干,</p><p class="ql-block">像刀,像劍,也像戟;</p><p class="ql-block">我有我紅碩的花朵,</p><p class="ql-block">像沉重的嘆息,</p><p class="ql-block">又像英勇的火炬。</p><p class="ql-block">我們分擔(dān)寒潮、風(fēng)雷、霹靂;</p><p class="ql-block">我們共享霧靄、流嵐、虹霓。</p><p class="ql-block">仿佛永遠(yuǎn)分離,</p><p class="ql-block">卻又終身相依。</p><p class="ql-block">這才是偉大的愛情,</p><p class="ql-block">堅(jiān)貞就在這里:</p><p class="ql-block">愛——</p><p class="ql-block">不僅愛你偉岸的身軀,</p><p class="ql-block">也愛你堅(jiān)持的位置,</p><p class="ql-block">足下的土地。</p>