<p class="ql-block">余家貧,</p><p class="ql-block">耕植不足以自給。</p><p class="ql-block">幼稚盈室,瓶無儲粟,</p><p class="ql-block">生生之資,未見其術(shù)。</p><p class="ql-block">親故多勸余為長吏,</p> <p class="ql-block">脫然有懷,求之靡途。</p><p class="ql-block">會有四方之事,諸侯以惠愛為德,</p><p class="ql-block">家叔以余貧苦,遂見用為小邑。</p> <p class="ql-block">于時(shí)風(fēng)波未靜,心憚遠(yuǎn)役,</p><p class="ql-block">彭澤去家百里,</p><p class="ql-block">公田之利,足以為酒。</p><p class="ql-block">故便求之。</p><p class="ql-block">及少日,眷然有歸歟之情。</p><p class="ql-block">何則?</p><p class="ql-block">質(zhì)性自然,非矯厲所得。</p> <p class="ql-block">饑凍雖切,違己交病。</p><p class="ql-block">嘗從人事,皆口腹自役。</p><p class="ql-block">于是悵然慷慨,深愧平生之志。</p><p class="ql-block">猶望一稔,當(dāng)斂裳宵逝。</p> <p class="ql-block">尋程氏妹喪于武昌,</p><p class="ql-block">情在駿奔,自免去職。</p><p class="ql-block">季秋至冬,在官八十余日。</p><p class="ql-block">因事順心,命篇曰《歸去來兮》。</p> <p class="ql-block">乙巳歲十一月也。</p><p class="ql-block">歸去來兮,田園將蕪胡不歸?</p><p class="ql-block">既自以心為形役,奚惆悵而獨(dú)悲?</p><p class="ql-block">悟已往之不諫,知來者之可追。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">實(shí)迷途其未遠(yuǎn),覺今是而昨非。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">舟遙遙以輕飏,風(fēng)飄飄而吹衣。</p><p class="ql-block">問征夫以前路,恨晨光之熹微。</p><p class="ql-block">乃瞻衡宇,載欣載奔。</p> <p class="ql-block">僮仆歡迎,稚子候門。</p><p class="ql-block">三徑就荒,松菊猶存。</p><p class="ql-block">攜幼入室,有酒盈樽。</p><p class="ql-block">引壺觴以自酌,眄庭柯以怡顏。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">倚南窗以寄傲,審容膝之易安。</p><p class="ql-block">園日涉以成趣,門雖設(shè)而常關(guān)。</p><p class="ql-block">策扶老以流憩,時(shí)矯首而遐觀。</p><p class="ql-block">云無心以出岫,鳥倦飛而知還。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">景翳翳以將入,撫孤松而盤桓。</p><p class="ql-block">歸去來兮,請息交以絕游。</p><p class="ql-block">世與我而相違,復(fù)駕言兮焉求?</p><p class="ql-block">悅親戚之情話,樂琴書以消憂。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">農(nóng)人告余以春及,將有事于西疇。</p><p class="ql-block">或命巾車,或棹孤舟。</p><p class="ql-block">既窈窕以尋壑,亦崎嶇而經(jīng)丘。</p><p class="ql-block">木欣欣以向榮,泉涓涓而始流。</p> <p class="ql-block">善萬物之得時(shí),感吾生之行休。</p><p class="ql-block">已矣乎!</p><p class="ql-block">寓形宇內(nèi)復(fù)幾時(shí)?</p><p class="ql-block">曷不委心任去留?</p><p class="ql-block">胡為乎遑遑欲何之?</p><p class="ql-block">富貴非吾愿,帝鄉(xiāng)不可期。</p> <p class="ql-block">懷良辰以孤往,或植杖而耘耔。</p><p class="ql-block">登東皋以舒嘯,臨清流而賦詩。</p><p class="ql-block">聊乘化以歸盡,樂夫天命復(fù)奚疑!</p> <p class="ql-block">《歸去來并序》中以行書為主,</p><p class="ql-block">間以草法,</p><p class="ql-block">形成“行草相參”的獨(dú)特韻律。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">起筆多藏鋒,</p><p class="ql-block">運(yùn)筆中鋒為主,</p><p class="ql-block">收筆回鋒含蓄,</p><p class="ql-block">形成“珠圓玉潤”的視覺效果。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">趙孟頫倡導(dǎo)“書畫同源”,</p><p class="ql-block">此作中可見繪畫般的構(gòu)圖意識。</p><p class="ql-block">如“云無心以出岫”的“云”字,</p><p class="ql-block">筆勢如云卷云舒;</p><p class="ql-block">“撫孤松而盤桓”的“松”字,</p><p class="ql-block">豎畫蒼勁如松干,橫畫點(diǎn)綴若松針。</p><p class="ql-block">這種以書入畫、以畫喻書的技法,</p><p class="ql-block">使文字超越符號功能,</p><p class="ql-block">成為意境的載體。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">《歸去來并序》的“趙體”風(fēng)格成為明清館閣體的源頭。</p><p class="ql-block">董其昌評其“如瑤臺仙子,不染塵俗”,</p><p class="ql-block">清代王文治更贊其“風(fēng)流倜儻,冠絕古今”。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">真正的自由不在于身處廟堂或山林,</p><p class="ql-block">而在于心靈能否在藝術(shù)中覓得凈土。</p><p class="ql-block">這種以筆墨安頓生命的智慧,</p><p class="ql-block">為現(xiàn)代人提供了對抗異化的精神資源。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">趙孟頫的《歸去來并序》是一部集技法、思想與美學(xué)于一體的書法巨制。</p><p class="ql-block">它不僅是元代書法的巔峰之作,</p><p class="ql-block">更是中國文人精神傳統(tǒng)的縮影。</p><p class="ql-block">透過那些珠圓玉潤的筆畫,</p><p class="ql-block">我們既看到一位藝術(shù)巨匠對傳統(tǒng)的敬畏與創(chuàng)新,</p><p class="ql-block">也感受到一個(gè)靈魂在仕隱矛盾中的超越。</p><p class="ql-block">正如陶淵明在田園中找到詩意,</p><p class="ql-block">趙孟頫亦在筆墨間完成了自我的救贖。</p><p class="ql-block">這部作品提醒我們:</p><p class="ql-block">真正的藝術(shù)永遠(yuǎn)是個(gè)體生命與永恒價(jià)值的對話,</p><p class="ql-block">而書法正是這場對話最深邃的語言。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p>