<p class="ql-block">一剪梅 李清照</p><p class="ql-block">紅藕香殘玉簟秋。輕解羅裳,獨上蘭舟。</p><p class="ql-block">云中誰寄錦書來?雁字回時,月滿西樓。</p><p class="ql-block">花自飄零水自流。一種相思,兩處閑愁。</p><p class="ql-block">此情無計可消除,才下眉頭,卻上心頭。</p> <p class="ql-block">粉色的荷花已經(jīng)凋謝,幽香也已消散,</p><p class="ql-block">光滑如玉的竹席帶著秋的涼意。</p><p class="ql-block">解開綾羅裙,換著便裝,獨自登上小船。</p><p class="ql-block">仰頭凝望遠天,那白云舒卷處,</p><p class="ql-block">誰會將錦書寄來?</p><p class="ql-block">雁群飛回來時,月光已經(jīng)灑滿了西樓。</p><p class="ql-block">落花獨自飄零,水獨自流淌。</p><p class="ql-block">一種離別的相思,牽動起兩處的閑愁。</p><p class="ql-block">這相思離愁,剛剛從微蹙的眉間消失,</p><p class="ql-block">又隱隱地纏繞上了心頭。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">“花自飄零水自流。一種相思,兩處閑愁。</p><p class="ql-block">此情無計可消除,才下眉頭,卻上心頭”。</p><p class="ql-block">堪稱妙不可言,把情人遙相思念之情,平淡自然地表達出來,令讀者心領(lǐng)神會,而暗贊不已!</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p>