<p class="ql-block"><b style="font-size:22px; color:rgb(255, 138, 0);"><i>若言琴上有琴聲,</i></b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:22px; color:rgb(255, 138, 0);"><i>放在匣中何不鳴?</i></b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:22px; color:rgb(255, 138, 0);"><i>若言聲在指頭上,</i></b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:22px; color:rgb(255, 138, 0);"><i>何不于君指上聽(tīng)?</i></b></p> <p class="ql-block"><b style="font-size:22px; color:rgb(22, 126, 251);"><i> 這是宋代蘇軾的《琴詩(shī)》,以淺白的詰問(wèn)揭示了“物與用相輔相成”的哲理:琴是發(fā)聲的器具,手指是運(yùn)琴的主體,二者缺一不可,方能生出悅耳琴聲。</i></b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:22px; color:rgb(22, 126, 251);"><i> 其深意不止于琴與指的關(guān)系,更隱喻世間萬(wàn)事萬(wàn)物皆需主客觀條件相互配合,沒(méi)有孤立存在的“功用”,也沒(méi)有脫離載體的“能力”。</i></b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:22px; color:rgb(22, 126, 251);"><i> 這個(gè)思考角度很妙,把抽象的哲理藏在了日常的器物與動(dòng)作里。</i></b></p> <p class="ql-block">詩(shī)詞:蘇軾</p><p class="ql-block">書(shū)法:蘇石</p><p class="ql-block">蘇石書(shū)法工作室編</p><p class="ql-block">乙巳之冬20251218</p>