<p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">12月</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">《橙意贛南老友行》</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">老友作伴贛南游,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">說說笑笑樂悠悠。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">客家城里看老屋,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">燕翼圍前數(shù)春秋。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">宋城墻上走一走,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">將軍園里話曾侯。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">最愛丹霞湖水綠,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">滿山橙黃掛枝頭。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">你摘我接竹籃滿,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">滿載而歸慶豐收。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">酸甜滋味捧在手,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">多年情誼在心頭。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">《元啟》</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">冰河醒于鐘擺,新枝攥住年輪。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">春天從扉頁起身,萬物站成</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">——待寫的序文。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">記錄我家“招財(cái)進(jìn)寶(兩支小烏龜)”這一年的成長(zhǎng)</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> 烏龜?shù)某砷L(zhǎng),是以年為單位計(jì)算的。當(dāng)某天你突然發(fā)現(xiàn)它的甲紋更深了,體型又大了一圈,像樹木的年輪。 這種緩慢的變化,仿佛把時(shí)間具象化,是在提醒你:萬物各有其時(shí),不必慌張。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> 在喧囂的城市中,它代表著另一種存在邏輯:不需要遛,不吵不鬧,安于自己緩慢的節(jié)奏。凝視它時(shí),你會(huì)錯(cuò)覺時(shí)光變慢——那種“與世無爭(zhēng)”的安定感,本身就是一種治愈。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> 養(yǎng)龜?shù)臉啡ぃ谟谒虝?huì)你欣賞“慢”。它的世界很小,卻讓你看見一種專注活在當(dāng)下的生命狀態(tài)——當(dāng)你在缸邊俯身,與那雙沉靜的眼睛對(duì)望的片刻,仿佛自己也卸下了許多匆忙。</span></p>