<p class="ql-block"><b style="color:rgb(255, 138, 0); font-size:20px;">打鞋</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(255, 138, 0); font-size:20px;">我的家鄉(xiāng)在土門,上世紀(jì)60年代,物質(zhì)文化匱乏,孩子們放學(xué)后最常玩一種游戲,就叫——打鞋。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(255, 138, 0); font-size:20px;">規(guī)則有點(diǎn)像現(xiàn)在的足球。先把小伙伴平均分成兩隊(duì),所有人把鞋子脫下來(lái),堆在一塊兒。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(255, 138, 0); font-size:20px;">每隊(duì)要選出一個(gè)隊(duì)長(zhǎng),這人不光會(huì)指揮、身手靈活,最關(guān)鍵的是個(gè)頭要高、力氣要大。</b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px; color:rgb(255, 138, 0);">隊(duì)長(zhǎng)把大家的鞋一雙雙插好、壘成一摞,用腳死死踩住,他們這隊(duì)就是守方。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(255, 138, 0); font-size:20px;">另一隊(duì)自然就是攻方。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(255, 138, 0); font-size:20px;">攻方也出一個(gè)厲害角色,沖上去一腳把鞋堆踢散。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(255, 138, 0); font-size:20px;">鞋一落地,守方立刻沖上去,用腳踩住散開(kāi)的鞋子;</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(255, 138, 0); font-size:20px;">攻方的任務(wù),就是拼命去搶鞋子。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(255, 138, 0); font-size:20px;"><i><u>最有意思的是規(guī)則:</u></i></b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px; color:rgb(255, 138, 0);">守方的人只要一只腳踩住鞋,另一只腳踢到攻方隊(duì)員,被踢中的人就出局了。</b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px; color:rgb(255, 138, 0);">所以誰(shuí)跑得快、反應(yīng)靈,直接決定輸贏。</b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px; color:rgb(255, 138, 0);">最后要么看哪一方剩下的鞋子多,要么攻方人全被踢出局,游戲才算結(jié)束。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(255, 138, 0); font-size:20px;">現(xiàn)在想想,現(xiàn)代體育里的“被踢出局”,說(shuō)不定就是從我們這種老游戲里慢慢傳下來(lái)的,哈哈。</b></p> <p class="ql-block"><b style="font-size:20px; color:rgb(128, 128, 128);">這個(gè)由豆包生成的視頻有點(diǎn)像</b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px; color:rgb(128, 128, 128);">這篇短文謹(jǐn)獻(xiàn)給當(dāng)年我們打鞋的隊(duì)長(zhǎng)王天安,昨天他走了,使我想起那時(shí)我們的……</b></p>