<p class="ql-block">觀花七律</p><p class="ql-block">丙午新春草木柔,</p><p class="ql-block">閑臨芳徑豁清眸。</p><p class="ql-block">繁英似雪凝煙暖,</p><p class="ql-block">淺蕊如霞帶露浮。</p><p class="ql-block">靜對(duì)繁花心自遠(yuǎn),</p><p class="ql-block">淡看風(fēng)物意偏幽。</p><p class="ql-block">不隨俗艷爭(zhēng)春色,</p><p class="ql-block">獨(dú)守天真一院幽。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">觀櫻賦</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">丙午孟春,余行至吳江陳德明紫砂藝術(shù)館之側(cè),見櫻樹敷榮,遂駐而觀之。</p><p class="ql-block"> 是日也,天朗氣清,惠風(fēng)和暢。仰觀碧宇澄明,一塵不染;俯察繁花綴枝,千瓣凝香。其花也,粉白輕勻,若霞裁碎錦;蕊絲輕顫,似玉綴星芒。葉則嫩綠初抽,與花相映,如美人舒袖,翠帶輕揚(yáng)。</p><p class="ql-block"> 黃墻黛瓦,隱于繁枝之后;朱閣飛甍,映于疏影之間。風(fēng)過處,落英繽紛,翩躚而下,似蝶舞空庭,雪點(diǎn)春衫。偶有瓣落肩頭,清芬襲人,恍入瑤臺(tái)仙境,忘卻塵寰。</p><p class="ql-block"> 余立久忘歸,嘆曰:草木之華,本乎天真,不因人而妍,不隨俗而媚。今觀此櫻,始知造物之妙,在乎自然。春去春來,花開花落,皆為時(shí)序之章,何必悵惘?但惜眼前光景,不負(fù)此良辰足矣。</p><p class="ql-block"> 時(shí)丙午年正月廿一,晨明記于藝英閣。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"><br></p>