<p class="ql-block">玉蘭破寒立枝頭,粉云堆雪不勝柔。</p>
<p class="ql-block">風(fēng)來未肯低眉去,偏向春深爭一眸。</p> <p class="ql-block">疊瓣如綃映天光,枝橫斜處自生香。</p>
<p class="ql-block">不借桃李三分色,已把春心寫滿蒼。</p> <p class="ql-block">千朵萬朵壓枝低,淡粉浮空似有思。</p>
<p class="ql-block">莫道無聲爭未烈,滿樹芳華即戰(zhàn)旗。</p> <p class="ql-block">紅黃花蕾抱春濃,粉瓣初開已不同。</p>
<p class="ql-block">老枝虬勁撐天地,靜待東風(fēng)一聲鐘。</p> <p class="ql-block">粉黃漸染未全開,蕊心微露怯還來。</p>
<p class="ql-block">不是羞藏春色重,只將盛放釀成待。</p> <p class="ql-block">枝頭紅焰欲燃時,半吐芳心半斂姿。</p>
<p class="ql-block">最是含苞爭意烈,未放先教春動遲。</p>
<p class="ql-block">——玉蘭不爭春色,卻把春色爭得最烈:</p>
<p class="ql-block">它不等綠葉鋪路,不借蜂蝶傳信,只憑一身素魄、滿枝傲骨,在料峭余寒里率先擎起粉白旌旗。</p>
<p class="ql-block">一朵開,是試探;一樹開,是宣言;萬朵齊綻,便是春的加冕禮。</p>
<p class="ql-block">我每每仰頭,看那高枝上的花,像舉著小盞的仙子,盛著天光,也盛著不肯退讓的時節(jié)意志——</p>
<p class="ql-block">原來最靜的花,也能爭得最響的春天。</p>