<p class="ql-block">山徑盤桓至高臺(tái),飛瀑垂云漱石開。</p><p class="ql-block">五影依欄聽水語,風(fēng)翻衣角帶松來。</p><p class="ql-block">Safety牌靜立斜陽里,不是禁令是叮嚀——</p><p class="ql-block">這山不拒人,只盼你慢些走,再慢些,把心留在青翠間。</p> <p class="ql-block">塔影浮于千疊翠,山風(fēng)拂面兩相宜。</p><p class="ql-block">褐衣與墨色并肩立,不言亦似說盡春光美。</p><p class="ql-block">古塔七層,層疊著時(shí)光;山巒數(shù)重,重疊著呼吸——</p><p class="ql-block">我們站成風(fēng)景里最輕的一筆,卻把整座山,悄悄裝進(jìn)了眼底。</p> <p class="ql-block">白練劈崖落九天,綠帷垂野接云煙。</p><p class="ql-block">石徑蜿蜒燈籠暖,五色衣衫映水鮮。</p><p class="ql-block">笑在風(fēng)里散開,像山澗濺起的水花,</p><p class="ql-block">不爭(zhēng)高下,只共此時(shí)——</p><p class="ql-block">瀑布是古村的落款,而我們,是它隨手題在邊角的閑章。</p> <p class="ql-block">石臺(tái)臨崖塔作伴,飛檐挑起半山青。</p><p class="ql-block">絳紫鵝黃與淺杏,不是衣色是秋聲。</p><p class="ql-block">塔影斜鋪階上,苔痕暗長(zhǎng)石縫,</p><p class="ql-block">人立其中,恍然不知是人在看塔,</p><p class="ql-block">還是塔在靜候這一場(chǎng),山野間的相逢。</p> <p class="ql-block">瀑聲如鼓石為鼓,亭角微翹納清風(fēng)。</p><p class="ql-block">紅燈垂垂懸小徑,五人并立影融融。</p><p class="ql-block">身后是嶙峋,身前是奔涌,</p><p class="ql-block">而腳邊一株野菊正悄然開——</p><p class="ql-block">原來芙蓉古村的“芙蓉”,不在花名,而在人面映山光時(shí)的清潤(rùn)。</p> <p class="ql-block">一溪清淺載舟輕,雙槳搖碎半山晴。</p><p class="ql-block">金葉浮波如碎金,亭角紅妝入畫屏。</p><p class="ql-block">船過處,水紋漾開舊年詩行;</p><p class="ql-block">岸上人,靜看錦鯉銜走一縷斜陽——</p><p class="ql-block">這山水不題跋,只把人輕輕卷入它的長(zhǎng)卷里。</p> <p class="ql-block">春山著色不須染,金浪翻涌到云根。</p><p class="ql-block">石柱蒼然立斜照,飛檐翹處接天門。</p><p class="ql-block">四人倚欄風(fēng)滿袖,笑談散作林間鳥。</p><p class="ql-block">忽有落葉停肩頭,才知春已深,</p><p class="ql-block">而古村正以整座山為硯,研一池澄澈,待人落筆。</p> <p class="ql-block">階前燈影搖紅袖,彩幟翩然系晚風(fēng)。</p><p class="ql-block">淺衣與深色相映,不是對(duì)比是和聲。</p><p class="ql-block">綠意從石縫里漫出來,喜氣從燈籠里浮上來,</p><p class="ql-block">原來節(jié)慶不在鼓樂喧天,</p><p class="ql-block">而在兩雙眼睛望向同一片山色時(shí),</p><p class="ql-block">忽然亮起的微光。</p> <p class="ql-block">“龍瀑仙洞”石如鐵,苔痕斑駁字猶溫。</p><p class="ql-block">白衫與褐馬甲并立,不似游人似歸人。</p><p class="ql-block">身后飛檐隱翠,林影婆娑,</p><p class="ql-block">仿佛石碑不是界碑,而是門楣——</p><p class="ql-block">跨過去,便從塵世,步入芙蓉的舊夢(mèng)。</p> <p class="ql-block">石拱臥溪如虹飲,燈垂兩岸照清粼。</p><p class="ql-block">錦鯉擺尾搖碎影,茅檐低處有天真。</p><p class="ql-block">橋不言,卻把山、水、人、魚,</p><p class="ql-block">一并渡向同一片澄明——</p><p class="ql-block">原來古村的“古”,不在年歲,</p><p class="ql-block">而在橋下流水,千年未改的從容。</p> <p class="ql-block">石墻斑駁苔痕老,古塔參天影自閑。</p><p class="ql-block">厚衣裹住山間冷,卻裹不住眼底暖。</p><p class="ql-block">林深不掩塔尖雪,風(fēng)過猶帶松子香,</p><p class="ql-block">人立墻下,恍若站成另一塊石頭——</p><p class="ql-block">靜聽山語,久而久之,也生出了自己的紋路。</p> <p class="ql-block">洞口幽然石作門,紅衣女子立黃昏。</p><p class="ql-block">竹影篩光鋪小徑,遠(yuǎn)山如黛入衣紋。</p><p class="ql-block">不入洞,亦不轉(zhuǎn)身,只靜靜站著,</p><p class="ql-block">像一株被山風(fēng)養(yǎng)大的植物——</p><p class="ql-block">根在塵世,梢在云里,</p><p class="ql-block">而心,早已隨那縷穿林而來的光,</p><p class="ql-block">飄向芙蓉深處,未題名的秘境。</p> <p class="ql-block">水自高崖奔欲裂,忽穿石竅作玲瓏。</p><p class="ql-block">亭浮碧落燈垂焰,一鏡平鋪萬疊峰。</p><p class="ql-block">瀑是動(dòng)的詩,亭是靜的句,</p><p class="ql-block">而燈影搖紅,是古村悄悄蓋上的朱印——</p><p class="ql-block">蓋在山水的留白處,也蓋在我們,</p><p class="ql-block">那一瞬屏息的眉間。</p> <p class="ql-block">木橋浮水接亭心,燈海垂波照客深。</p><p class="ql-block">竹影搖山山不語,一湖清氣養(yǎng)胸襟。</p><p class="ql-block">舟泊岸,人未歸,心已泊——</p><p class="ql-block">原來芙蓉古村的“行”,</p><p class="ql-block">不在足下千階,而在目光所及處,</p><p class="ql-block">山是山,水是水,而你,忽然成了畫中人。</p> <p class="ql-block">“十家園”三字墻頭立,白瓦青痕歲月深。</p><p class="ql-block">指間輕點(diǎn)舊題額,紅背包映石階痕。</p><p class="ql-block">石塊壘墻不求齊,人行其間不覺遠(yuǎn),</p><p class="ql-block">原來古意不在雕梁畫棟,</p><p class="ql-block">而在一句低語、一個(gè)指勢(shì)、</p><p class="ql-block">一堵未粉刷的墻,默默記得所有來過的人。</p> <p class="ql-block">圓門靜立秋光里,石獅蹲守葉自飛。</p><p class="ql-block">水槽淺淺浮云影,小徑幽幽接翠微。</p><p class="ql-block">不須鐘鼓,自有清響;</p><p class="ql-block">不借丹青,已是長(zhǎng)卷——</p><p class="ql-block">芙蓉古村的妙處,正在這“無畫處皆成妙境”,</p><p class="ql-block">而我們,不過是在它的留白里,</p><p class="ql-block">輕輕落了一步。</p> <p class="ql-block">牌坊巍然立斜陽,燈紅幟赤氣軒昂。</p><p class="ql-block">不是威儀是迎迓,不是莊嚴(yán)是家常。</p><p class="ql-block">檐角挑起半山云,石階引向更深綠,</p><p class="ql-block">原來古村從不設(shè)門,</p><p class="ql-block">只以一座牌坊為信物,</p><p class="ql-block">告訴你:山水已備,清風(fēng)在候,</p><p class="ql-block">你來,便是歸人。</p>