<p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">編纂:祥云??</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">??《古文觀止》卷之十二 明文</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">徐文長傳 袁宏道</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">原文</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">余少時過里肆中,見北雜劇有《四聲猿》,意氣豪達(dá),與近時書生所演傳奇絕異,題曰“天池生”,疑為元人作。后適越,見人家單幅上有署“田水月”者,強心鐵骨,與夫一種磊塊不平之氣,字畫之中,宛宛可見。意甚駭之,而不知田水月為何人。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">一夕坐陶太史樓,隨意抽架上書,得《闕編》詩一帙,惡è楮chǔ毛書,煙煤敗黑,微有字形。稍就燈間讀之,讀未數(shù)首,不覺驚躍,急呼周望:“《闕編》何人作者?今邪古邪?”周望曰:“此余鄉(xiāng)徐文長先生書也。”兩人躍起,燈影下讀復(fù)叫,叫復(fù)讀,僮仆睡者皆驚起。蓋不佞生三十年,而始知海內(nèi)有文長先生。噫,是何相識之晚也!因以所聞于越人士者,略為次第,為《徐文長傳》。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">徐渭,字文長,為山陰諸生,聲名籍甚。薛公蕙校越時,奇其才,有國士之目。然數(shù)奇,屢試輒蹶。中丞胡公宗憲聞之,客諸幕。文長每見,則葛衣烏巾,縱談天下事,胡公大喜。是時公督數(shù)邊兵,威鎮(zhèn)東南,介胄之士,膝語蛇行,不敢舉頭,而文長以部下一諸生傲之,議者方之劉真長、杜少陵云。會得白鹿,屬文長作表,表上,永陵喜。公以是益奇之,一切疏計,皆出其手。文長自負(fù)才略,好奇計,談兵多中,視一世士無可當(dāng)意者。然竟不偶。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">文長既已不得志于有司,遂乃放浪曲糵niè,恣情山水,走齊、魯、燕、趙之地,窮覽朔漠。其所見山奔海立、沙起云行、雨鳴樹偃、幽谷大都、人物魚鳥,一切可驚可愕之狀,一一皆達(dá)之于詩。其胸中又有勃然不可磨滅之氣,英雄失路、托足無門之悲,故其為詩,如嗔如笑,如水鳴峽,如種出土,如寡婦之夜哭,羈人之寒起。雖其體格時有卑者,然匠心獨出,有王者氣,非彼巾幗而事人者所敢望也。文有卓識,氣沉而法嚴(yán),不以模擬損才,不以議論傷格,韓、曾之流亞也。文長既雅不與時調(diào)合,當(dāng)時所謂騷壇主盟者,文長皆叱而奴之,故其名不出于越。悲夫!</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">喜作書,筆意奔放如其詩,蒼勁中姿媚躍出,歐陽公所謂“妖韶女,老自有余態(tài)”者也。間以其余,旁溢為花鳥,皆超逸有致。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">卒以疑殺其繼室,下獄論死。張?zhí)吩炅?,乃得出。晚年憤益深,佯狂益甚,顯者至門,或拒不納。時攜錢至酒肆,呼下隸與飲?;蜃猿指珦羝破漕^,血流被面,頭骨皆折,揉之有聲。或以利錐錐其兩耳,深入寸余,竟不得死。周望言:晚歲詩文益奇,無刻本,集藏于家。余同年有官越者,托以鈔錄,今未至。余所見者,《徐文長集》《闕編》二種而已。然文長竟以不得志于時,抱憤而卒。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">石公曰:先生數(shù)奇不已,遂為狂疾;狂疾不已,遂為囹圄。古今文人牢騷困苦,未有若先生者也。雖然,胡公間世豪杰,永陵英主,幕中禮數(shù)異等,是胡公知有先生矣;表上,人主悅,是人主知有先生矣,獨身未貴耳。先生詩文崛起,一掃近代蕪穢之習(xí),百世而下,自有定論,胡為不遇哉?</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">梅客生嘗寄予書曰:“文長吾老友,病奇于人,人奇于詩?!庇嘀^文長無之而不奇者也。無之而不奇,斯無之而不奇也。悲夫!</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">譯文</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">我年輕時路過家鄉(xiāng)的店鋪,看到北雜劇《四聲猿》,意趣氣概豪放曠達(dá),和近來書生所寫的傳奇大不相同,署名“天池生”,我懷疑是元代人的作品。后來到越地,看見人家單幅書畫上署名為“田水月”,筆法剛勁有力,一股郁結(jié)不平之氣,在字畫中隱約可見。我心里十分驚訝,卻不知道田水月是誰。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">一天晚上,我坐在陶太史家的樓上,隨手抽閱架上的書,得到《闕編》詩集一冊,紙質(zhì)粗劣,墨色暗淡,字跡模糊。我湊近燈光閱讀,沒讀幾首,不禁驚喜躍起,急忙喊周望:“《闕編》是誰寫的?是今人還是古人?”周望說:“這是我同鄉(xiāng)徐文長先生的書?!蔽覀儍扇颂饋?,在燈影下讀了又叫,叫了又讀,睡著的仆人都被驚醒。我活了三十年,才知道天下有文長先生。唉,怎么相識得這么晚?。∮谑前褟脑降厝耸磕抢锫牭降氖论E,略加整理,寫成《徐文長傳》。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">徐渭,字文長,是山陰縣的秀才,名聲很大。薛蕙擔(dān)任浙江學(xué)官時,賞識他的才華,視他為國家杰出人才。但他命運不好,屢次參加鄉(xiāng)試都落榜。中丞胡宗憲聽說后,聘請他做幕僚。文長每次拜見胡宗憲,都穿粗布衣、戴黑頭巾,高談闊論天下大事,胡宗憲非常高興。當(dāng)時胡宗憲統(tǒng)率幾支邊防軍隊,威震東南,將士們拜見他時,都跪著說話、匍匐前行,不敢抬頭;而文長以部下一介書生的身份傲視他,議論的人把他比作劉真長、杜甫。恰逢胡宗憲獵得白鹿,囑托文長寫賀表,表文呈上后,嘉靖皇帝很高興。胡宗憲因此更加器重他,所有奏疏、文書都由他撰寫。文長自恃才略,喜歡出奇計,談?wù)摫ǘ嗲兄幸?,看不上?dāng)世的人,卻始終不得志。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">文長在官場不得志后,就縱情飲酒,游山玩水,走遍齊、魯、燕、趙等地,盡覽北方荒漠。他所見的山奔海立、沙起云行、風(fēng)雨樹倒、深谷大城、人物魚鳥,一切令人驚異的景象,都一一寫進(jìn)詩里。他胸中又有一股不可磨滅的豪氣,以及英雄無路、無處容身的悲憤,所以他的詩,似嗔似笑,如水流峽谷,如種子破土,如寡婦夜哭,如旅人寒起。雖然體裁有時不夠高雅,但匠心獨運,有王者之氣,不是那些依附權(quán)貴的文人所能企及的。他的文章有卓越見識,氣勢沉穩(wěn)、法度嚴(yán)謹(jǐn),不因模仿?lián)p害才華,不因議論損傷格調(diào),是韓愈、曾鞏一類的人物。文長向來不迎合時俗,當(dāng)時所謂的文壇盟主,他都斥責(zé)鄙視,所以名聲沒有傳出越地??杀。?lt;/span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">他喜歡書法,筆意奔放如同他的詩,蒼勁中透出嫵媚,正如歐陽修所說“美麗女子,到老仍有余韻”。閑暇時,他還畫花鳥,都超逸有致。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">后來他因猜忌殺死繼室,被捕入獄,判處死刑。太史張元汴極力營救,才得以出獄。晚年他的憤懣更深,裝瘋更甚,顯貴登門,有時拒不接待。他常帶錢到酒館,叫仆役一起喝酒。有時拿斧頭砍自己的頭,血流滿面,頭骨斷裂,用手揉搓都能發(fā)出聲響;有時用利錐刺雙耳,深入一寸多,竟然沒死。周望說:文長晚年詩文更加奇特,沒有刻本,手稿藏在家中。我的同年有在越地做官的,我托他抄錄,至今還沒送來。我所見到的,只有《徐文長集》《闕編》兩種而已。然而文長最終因在當(dāng)世不得志,滿懷悲憤而死。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">石公說:先生命運多舛,于是得了狂?。豢癫〔挥?,于是身陷牢獄。古往今來文人的憂愁困苦,沒有像先生這樣的。即便如此,胡宗憲是世間少有的豪杰,嘉靖是英明的君主,在幕府中對他禮遇有加,這是胡公了解先生;賀表呈上,皇帝喜悅,這是皇帝了解先生,只是他沒有顯貴罷了。先生詩文崛起,一掃近代文壇的污濁習(xí)氣,百代之后,自有定論,怎么能說他不遇呢?</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">梅客生曾寫信給我說:“文長是我的老朋友,他的病比人奇特,人比詩奇特。”我認(rèn)為文長沒有一處不奇特。正因為無處不奇特,所以他無處不坎坷??杀?!</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">??注釋</p><p class="ql-block">1. 里肆:鄉(xiāng)里的店鋪。</p><p class="ql-block">2. 適:到,往。</p><p class="ql-block">3. 磊塊(lěi kuài):比喻心中郁結(jié)的不平之氣。</p><p class="ql-block">4. 宛宛:依稀,隱約。</p><p class="ql-block">5. 帙(zhì):書冊,一卷。</p><p class="ql-block">6. 惡楮(è chǔ):粗劣的紙張。</p><p class="ql-block">7. 不佞(bù nìng):不才,自稱謙辭。</p><p class="ql-block">8. 次第:依次整理。</p><p class="ql-block">9. 諸生:秀才,府州縣學(xué)的生員。</p><p class="ql-block">10. 籍甚:盛大,顯赫。</p><p class="ql-block">11. 校(jiào):主持考試,考核。</p><p class="ql-block">12. 國士:國家杰出人才。</p><p class="ql-block">13. 數(shù)奇(shù jī):命運不好,遇事多不順。</p><p class="ql-block">14. 蹶(jué):受挫,落榜。</p><p class="ql-block">15. 客諸幕:聘為幕僚。</p><p class="ql-block">16. 介胄(jiè zhòu):鎧甲與頭盔,代指將士。</p><p class="ql-block">17. 方:比作,比擬。</p><p class="ql-block">18. 會:恰逢,正趕上。</p><p class="ql-block">19. 屬(zhǔ):同“囑”,囑托。</p><p class="ql-block">20. 永陵:指明世宗嘉靖皇帝。</p><p class="ql-block">21. 疏計:奏疏與計謀文書。</p><p class="ql-block">22. 中(zhòng):切中,得當(dāng)。</p><p class="ql-block">23. 當(dāng)意:合意,看得上。</p><p class="ql-block">24. 不偶:不遇,不被重用。</p><p class="ql-block">25. 有司:官府,官場。</p><p class="ql-block">26. 曲糵(qū niè):酒曲,代指酒。</p><p class="ql-block">27. 朔漠(shuò mò):北方沙漠之地。</p><p class="ql-block">28. 羈人(jī rén):旅居在外的人。</p><p class="ql-block">29. 巾幗:代指婦人般媚俗依附權(quán)貴的文人。</p><p class="ql-block">30. 流亞:同類,同輩。</p><p class="ql-block">31. 雅:素來,向來。</p><p class="ql-block">32. 騷壇:詩壇,文壇。</p><p class="ql-block">33. 妖韶(yāo sháo):美好艷麗。</p><p class="ql-block">34. 間(jiàn):偶爾,閑暇。</p><p class="ql-block">35. 論:判處。</p><p class="ql-block">36. 佯狂(yáng kuáng):假裝瘋癲。</p><p class="ql-block">37. 下隸:仆役,差役。</p><p class="ql-block">38. 被(pī):通“披”,覆蓋。</p><p class="ql-block">39. 同年:同科考中的人。</p><p class="ql-block">40. 囹圄(líng yǔ):監(jiān)獄。</p><p class="ql-block">41. 間世:隔世,指世間罕見。</p><p class="ql-block">42. 蕪穢(wú huì):雜亂污濁,指文壇浮靡風(fēng)氣。</p><p class="ql-block">43. 奇(jī):雙關(guān),既奇特,又指命運坎坷不順。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">??歷史寫作背景</p><p class="ql-block">一、時代背景(明中后期)</p><p class="ql-block">- 文壇主流:前后七子(李攀龍、王世貞等)主導(dǎo),主張“文必秦漢,詩必盛唐”,復(fù)古模擬成風(fēng),文風(fēng)僵化、缺乏真情。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 思想暗流:王陽明心學(xué)傳播,強調(diào)“本心”“性靈”,為文學(xué)革新提供思想土壤。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 社會現(xiàn)實:嘉靖、萬歷年間,政治腐敗、黨爭激烈;東南倭患頻發(fā),文人多有報國無門之憤。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">二、傳主徐渭(1521—1593)生平背景</p><p class="ql-block">- 才高命蹇:自幼聰慧,僅中秀才,八次鄉(xiāng)試落第,終身未獲科舉功名。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 軍事際遇:入浙閩總督胡宗憲幕府,參與抗倭,獻(xiàn)奇策、作《白鹿表》獲嘉靖帝賞識;后胡宗憲下獄,徐渭受牽連,精神失常。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 狂放自毀:多次自殘,因疑殺繼室入獄,晚年佯狂、潦倒,以賣畫為生,抱憤而終。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 文藝主張:反對復(fù)古模擬,主張“獨抒性靈”,詩文書畫戲曲皆自成一家,生前聲名不顯。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">三、作者袁宏道與創(chuàng)作緣起</p><p class="ql-block">- 作者身份:袁宏道(1568—1610),字中郎,號石公,公安派領(lǐng)袖,主張“獨抒性靈,不拘格套”,力反復(fù)古。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 創(chuàng)作時間:萬歷二十七年(1599),徐渭去世六年之后。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 寫作契機(jī):萬歷二十五年(1597),袁宏道游越,在友人陶望齡家偶然發(fā)現(xiàn)徐渭詩集《闕編》,雖“惡楮毛書”,卻讀之驚躍,嘆為奇才;后搜集事跡、整理資料,為徐渭作傳,使其聲名漸顯 。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">四、寫作意圖</p><p class="ql-block">- 為懷才不遇、命運坎坷的“畸人”立傳,彰顯其“無之而不奇”的人格與才華。</p><p class="ql-block">- 借徐渭批判文壇復(fù)古陋習(xí),宣揚公安派“性靈說”的文學(xué)主張。</p><p class="ql-block">- 抒發(fā)自身對時代壓抑人才的憤懣與共鳴。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">??歷史人物 徐渭</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">傳主徐渭(1521—1593)生平背景</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 才高命蹇:自幼聰慧,僅中秀才,八次鄉(xiāng)試落第,終身未獲科舉功名。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">?</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 軍事際遇:入浙閩總督胡宗憲幕府,參與抗倭,獻(xiàn)奇策、作《白鹿表》獲嘉靖帝賞識;后胡宗憲下獄,徐渭受牽連,精神失常。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">?</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 狂放自毀:多次自殘,因疑殺繼室入獄,晚年佯狂、潦倒,以賣畫為生,抱憤而終。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">?</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 文藝主張:反對復(fù)古模擬,主張“獨抒性靈”,詩文書畫戲曲皆自成一家,生前聲名不顯。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">??徐渭是“中國的梵高”,但梵高全世界聞名,徐渭卻長期少有人知。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px; color:rgb(237, 35, 8);">??為什么兩人這么像?</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">1. 都是天才,都瘋癲</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 梵高:精神失常、割耳、自殺。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 徐渭:多次自殘、殺妻入獄、癲狂一生。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">2. 都窮困潦到底</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 梵高:靠弟弟養(yǎng),畫幾乎一張沒賣出去。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 徐渭:賣畫換米,晚年窮到?jīng)]飯吃。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">3. 都是死后封神,生前無人懂</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 活著時都被當(dāng)成怪人、瘋子,作品不被主流接受。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 死后幾百年,才被后人捧上神壇。 </span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px; color:rgb(237, 35, 8);">??為什么梵高全世界知道,徐渭卻很少人知道?</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">1. 傳播完全不一樣</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 梵高:西方藝術(shù)體系成熟,博物館、畫冊、電影全球推廣。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 徐渭:長期只在文人書畫圈流傳,普通大眾很少接觸。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">2. 藝術(shù)形式的普及度不同</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 油畫直觀、色彩強烈,容易一眼記住。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 中國水墨大寫意,偏含蓄、偏文人氣質(zhì),不那么“抓人眼球”。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">3. 歷史定位的差異</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 梵高是西方現(xiàn)代藝術(shù)起點人物,美術(shù)史必講。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 徐渭在中國美術(shù)史地位極高,但中小學(xué)課本很少重點講,普通人不熟悉。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">4. 名字與形象不“出圈”</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 一提梵高,人人知道那個黃頭發(fā)、割耳朵的瘋子。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 一提徐渭、徐文長,很多人只聽過民間小故事,不知道他是頂級大畫家。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px; color:rgb(237, 35, 8);">但在專業(yè)圈子里,徐渭地位高到嚇人</b></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">齊白石說過一句很有名的話:</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">“恨不生三百年前,為青藤磨墨理紙?!?lt;/span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">青藤就是徐渭。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">在中國畫界,他是:</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 大寫意花鳥畫的開山鼻祖</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">- 影響八大山人、石濤、揚州八怪、吳昌碩、齊白石……</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">可以說:沒有徐渭,就沒有后來的中國寫意畫高峰。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">????簡單說:</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">大眾知道梵高,藝術(shù)界敬畏徐渭。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">他是被嚴(yán)重低估的“東方梵高”。</span></p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8);">- 徐文長(徐渭):明代頂級書畫家,大寫意花鳥畫開山鼻祖,與陳淳并稱“青藤白陽” 。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8);">- 袁宏道:明代文學(xué)家、公安派領(lǐng)袖,以散文、游記、文論聞名,無繪畫傳世。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8);">徐渭(徐文長)代表作</b></p><p class="ql-block">繪畫(最核心)</p><p class="ql-block">- 《墨葡萄圖》(故宮):水墨大寫意巔峰,題詩“筆底明珠無處賣,閑拋閑擲野藤中”,孤憤滿紙。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 《驢背吟詩圖》(故宮):人物寫意,筆墨簡練、神韻自存 。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 《墨花九段圖》《菊竹圖》《蕉石圖》:水墨淋漓,開一代新風(fēng) 。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8);">文學(xué)/戲曲</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 雜劇《四聲猿》:含《狂鼓史》《翠鄉(xiāng)夢》等四折,袁宏道贊“意氣豪達(dá)”。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 戲曲理論《南詞敘錄》:中國首部南戲?qū)U摗?lt;/p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 詩文:《徐文長集》《闕編》,詩風(fēng)奇崛、獨抒性靈 。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8);">袁宏道代表作</span></p><p class="ql-block">散文/游記(公安派標(biāo)桿)</p><p class="ql-block">- 《滿井游記》:寫景清新,“獨抒性靈”典范。</p><p class="ql-block">- 《虎丘記》:記蘇州虎丘盛會,文筆靈動。</p><p class="ql-block">- 《徐文長傳》:為徐渭立傳,千古名篇 。</p><p class="ql-block">- 《瓶史》:文人插花美學(xué)專著。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8);">文論</span></p><p class="ql-block">- 《敘小修詩》:提出“獨抒性靈,不拘格套”,力反復(fù)古。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8);">??徐渭的作品在當(dāng)時被看好嗎?</span></p><p class="ql-block">一句話結(jié)論:徐渭的作品在他活著的時候,基本不被當(dāng)時主流看好,甚至被當(dāng)成“怪、野、狂”,很少有人真正懂他。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">1. 繪畫:當(dāng)時人看不懂、不喜歡</p><p class="ql-block">- 明代主流畫壇流行:工整、精細(xì)、淡雅的畫風(fēng),講究規(guī)矩、正統(tǒng)。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 徐渭是大寫意水墨,筆墨狂亂、潑墨淋漓,情緒激烈,在當(dāng)時人眼里:</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 太粗野</p><p class="ql-block">- 太瘋狂</p><p class="ql-block">- 不像正經(jīng)畫</p><p class="ql-block">- 結(jié)果:</p><p class="ql-block">- 權(quán)貴、收藏家基本不收藏、不推崇</p><p class="ql-block">- 他只能靠畫換點米錢,賣不上價</p><p class="ql-block">- 幾乎沒有畫名,只在小圈子里有人知道他畫得特別</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">2. 書法:被認(rèn)為“野狐禪”,不入正統(tǒng)</p><p class="ql-block">- 當(dāng)時書法講究端莊、規(guī)范、有古法。</p><p class="ql-block">- 徐渭的字奔放、奇崛、不拘法度,被正統(tǒng)文人看作:</p><p class="ql-block">- 不守法度</p><p class="ql-block">- 野路子</p><p class="ql-block">- 難登大雅之堂</p><p class="ql-block">- 同樣:認(rèn)可者極少,評價不高。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">3. 詩文戲曲:被主流文壇排斥</p><p class="ql-block">- 當(dāng)時文壇流行“復(fù)古派”,模仿秦漢盛唐,文風(fēng)死板。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">- 徐渭詩文奇險、憤激、直抒胸臆,還罵當(dāng)時文壇領(lǐng)袖,</p><p class="ql-block">→ 直接被主流文壇排擠、打壓。</p><p class="ql-block">- 名聲只在浙江本地小范圍流傳,全國基本沒人知道他。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:20px;">??真正被看好、被捧上天,是什么時候?</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">是清代以后:</p><p class="ql-block">- 八大山人、石濤學(xué)他畫風(fēng)</p><p class="ql-block">- 揚州八怪推崇他</p><p class="ql-block">- 齊白石甚至說:“恨不生三百年前,為青藤磨墨理紙”。</p><p class="ql-block">- 近現(xiàn)代美術(shù)史把他奉為中國大寫意畫開山宗師</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8);">??總結(jié):</span></p><p class="ql-block">徐渭是典型的“生前寂寞,死后輝煌”。</p><p class="ql-block">當(dāng)時人不看好、不理解、不重視;</p><p class="ql-block">后世才發(fā)現(xiàn)他是天才中的天才。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">??作者袁宏道與創(chuàng)作緣起</p><p class="ql-block">- 作者身份:袁宏道(1568—1610),字中郎,號石公,公安派領(lǐng)袖,主張“獨抒性靈,不拘格套”,力反復(fù)古。</p><p class="ql-block">?</p><p class="ql-block">- 創(chuàng)作時間:萬歷二十七年(1599),徐渭去世六年之后。</p><p class="ql-block">?</p><p class="ql-block">- 寫作契機(jī):萬歷二十五年(1597),袁宏道游越,在友人陶望齡家偶然發(fā)現(xiàn)徐渭詩集《闕編》,雖“惡楮毛書”,卻讀之驚躍,嘆為奇才;后搜集事跡、整理資料,為徐渭作傳,使其聲名漸顯 。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8);">??寫作意圖</span></p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">- 為懷才不遇、命運坎坷的“畸人”立傳,彰顯其“無之而不奇”的人格與才華。</p><p class="ql-block">?</p><p class="ql-block">- 借徐渭批判文壇復(fù)古陋習(xí),宣揚公安派“性靈說”的文學(xué)主張。</p><p class="ql-block">?</p><p class="ql-block">- 抒發(fā)自身對時代壓抑人才的憤懣與共鳴。</p> <p class="ql-block">??中心思想</p><p class="ql-block">本文記敘徐渭懷絕世之才卻屢遭坎坷、憤世佯狂的一生,贊揚其詩文書畫的獨創(chuàng)成就,痛惜其懷才不遇,批判當(dāng)世埋沒人才,彰顯其獨立不羈的精神。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">??現(xiàn)代啟示</p><p class="ql-block">1. 真正的才華不因一時冷落而貶值,堅守自我終會被時代認(rèn)可。</p><p class="ql-block">2. 人生逆境不可避免,應(yīng)學(xué)會疏導(dǎo)情緒,不可極端自毀。</p><p class="ql-block">3. 不盲從世俗潮流,保持獨立人格與原創(chuàng)精神,方能成就獨特價值。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p>