<p class="ql-block" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18px;">三月的山野,是青翠初盛、藤蔓舒展的時(shí)節(jié)。我與家人共赴一場山林之約,在溪谷與峰巒間留下輕盈足跡。沒有宏大的行程規(guī)劃,只有腳步丈量的自在節(jié)奏——穿林越石,聽風(fēng)過枝,看光在苔痕與巖隙間游走。</span></p> <p class="ql-block" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18px;">林深處,古木參天,樹皮皸裂如篆,藤蔓垂懸似帶。我張開雙臂,仿佛要接住整片搖曳的綠意;又俯身輕觸虬枝,指尖掠過濕潤的苔蘚與干枯的葉脈,恍若觸摸千年山魂?!端?jīng)注》有言:“林壑尤美,望之蔚然而深秀者”,此刻方知此語非虛。</span></p> <p class="ql-block" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18px;">山徑蜿蜒,碎石鋪就,落葉覆于其上,踩出細(xì)響。我背影漸遠(yuǎn),馬尾隨步輕揚(yáng),身后小徑隱入蔥蘢,偶見另一人影亦緩步而前,靜默如詩。</span></p> <p class="ql-block" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18px;">登至高處,豁然開朗。遠(yuǎn)山疊翠,由近及遠(yuǎn)暈染成黛,天幕湛藍(lán),云絮如絮。我坐于磐石之上,手遮額際眺望,風(fēng)拂面頰,心亦隨之遼闊。</span></p> <p class="ql-block" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18px;">巖陣錯落,粗糲而樸拙,是大地未加修飾的骨骼。我在其間伸展雙臂,躍起、比“V”、舉手為勝,仿佛以身體為筆,在灰褐巖壁上寫下最本真的歡愉。</span></p> <p class="ql-block" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18px;">林間偶遇一株老樹,枝干盤曲,紫藤纏繞,我倚其而立,目光平視遠(yuǎn)方,不言不語,卻已與山色同息。</span></p> <p class="ql-block" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 18px;">山不言,而萬物生息自有其序;人不爭,反得清歡滿襟。三月春山,不過是一場與自己、與草木、與巖石的溫柔重逢。</span></p>