<p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">秦巴山的石頭,磨鈍了十三年</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">一個(gè)名字,母親喊著喊著</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">便斷在了風(fēng)里</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">她在車站貼過一沓沓尋人啟事</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">凍紅的指尖,一張張撫平</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">又被雨水泡軟了字跡</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">那個(gè)深夜,電話驟然響起</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">仿佛十三年前的啼哭</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">從話筒里,游出來</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">一身藏藍(lán),攥著一張照片</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">上面的孩子,和她夢(mèng)里</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">長(zhǎng)成同一個(gè)模樣</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">她接過那張相紙</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">反復(fù)摩挲,像要把紋路里</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">那走失的日子都認(rèn)回來</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">旁人問起,她指向窗臺(tái)</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">那盆枯萎多年的梔子</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">竟在一夜間,白了枝頭</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p>