<p class="ql-block">粉瓣垂垂欲辭枝,光柔不挽春將遲。</p>
<p class="ql-block">蕊深如墨凝未語(yǔ),風(fēng)過(guò)空余香一枝。</p> <p class="ql-block">素衣本非為世開(kāi),天青作幕自清裁。</p>
<p class="ql-block">忽見(jiàn)白瓣浮云色,才知潔凈即離哀。</p> <p class="ql-block">粉自根生白至巔,漸褪芳華似流年。</p>
<p class="ql-block">枝上青痕猶未老,花心已向靜中眠。</p> <p class="ql-block">素顏向天開(kāi)未久,藍(lán)穹愈凈愈成囚。</p>
<p class="ql-block">纖枝托起千般潔,終作風(fēng)前一縷秋。</p> <p class="ql-block">粉白微漾似初醒,卻在將開(kāi)即散時(shí)。</p>
<p class="ql-block">嫩葉不言花自落,柔光愈美愈堪悲。</p> <p class="ql-block">蕾含未吐春先倦,淡粉浮光似未真。</p>
<p class="ql-block">天光隱約如送別,靜立枝頭即永淪。</p> <p class="ql-block">一蕾緊抱一花舒,半開(kāi)半斂?jī)甚剀X。</p>
<p class="ql-block">嫩芽猶帶朝露氣,卻已默候謝幕初。</p> <p class="ql-block">深粉非為爭(zhēng)春色,偏在盛時(shí)色轉(zhuǎn)孤。</p>
<p class="ql-block">蕊立風(fēng)前不言老,香沉影里已成無(wú)。</p> <p class="ql-block">白中透粉本天真,綠意喧喧襯此身。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">金蕊未暖春已薄,開(kāi)到極處即歸塵。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">——我常站在玉蘭樹(shù)下,看它開(kāi),也看它落。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">不落于風(fēng),不墜于雨,只是某日清晨,忽然就軟了腰肢,垂首離枝,連一聲輕響都不肯留。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">它不哭,不鬧,不開(kāi)口求留,只把最盛的自己,獻(xiàn)給最短的春天。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">人說(shuō)花開(kāi)花落本尋常,可哪一次凋零,不是把整季的風(fēng)采都還給了春天?</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我拾起一朵,瓣還溫,香未散,掌心卻空得發(fā)涼。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">原來(lái)殤,不是轟然崩塌,是靜默轉(zhuǎn)身,是把美,站成訣別的姿勢(shì)。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">玉蘭不語(yǔ),而我,已聽(tīng)懂它一生的告別。</p>