<p class="ql-block"> 2026.3.29日,我們?nèi)诵衼砟感:泵涝河^展。第一幅畫是白墻如素絹,墨色自生光。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">黑框框住千年亭臺,紅標(biāo)點破一室清霜。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我立畫前,衣袖微垂,忽覺自己也成了畫中一痕淡影——</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">那古裝人影在樓閣間踱步,我亦在時光里緩行。</p> <p class="ql-block"> 紫衣執(zhí)杖立斜陽,素裳倚欄聽風(fēng)長。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">藍(lán)袖低垂思未語,白鶴掠水過回廊。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">花影浮香,水光搖碧,亭臺不言,已道盡靜氣。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">工筆之妙,不在細(xì),而在靜氣凝神處。</p> <p class="ql-block"> 松虬如鐵,鷹舉似風(fēng)。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">云山淡掃,墨痕未干,已見風(fēng)骨錚錚。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">不是寫形,是寫氣;不是描物,是立魂。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我駐足良久,竟覺衣襟也染了松針的清冽。</p> <p class="ql-block"> 四屏山色各不同:一屏屋隱林深,一屏霧鎖峰重,一屏徑入幽微,一屏溪漱石淙。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">筆筆見工,寸寸藏境。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">原來工筆不是拘束,是把山河收進(jìn)毫端,再徐徐吐納于紙上。</p> <p class="ql-block"> 三屏仙鶴,一屏紫靄,一屏金輝,一屏翠濃。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">白羽如雪,黑翎似墨,立則端然,展則凌空。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">鶴不飛,畫已生風(fēng);風(fēng)未起,心已遠(yuǎn)行。</p> <p class="ql-block"> 山徑蜿蜒入云處,虹橋橫跨青空里。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">白衣人立小橋上,不似觀景,似在等一個未落筆的句點。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">工筆至此,山是山,路是路,而人,已成了畫中那一抹留白。</p> <p class="ql-block"> 粉枝承鶴,金底托影,墨字垂落如露。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">鶴不爭春,花不搶色,字不喧賓,卻處處見匠心。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">原來最深的工,是讓萬物各安其位,靜默成詩。</p> <p class="ql-block"> 她站在畫前微笑,畫中鶴飛花盛,墨字溫潤。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我亦微笑——不是因畫美,是因看見有人仍愿為一羽鶴、一瓣花,耗盡半生光陰去描、去染、去等那一筆最準(zhǔn)的線。</p> <p class="ql-block"> 孔雀棲枝,棕黃與雪白相映,斑斕與素凈同框。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">枯枝在上,題字在左,不爭不搶,各守其位。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">工筆之“工”,是敬重,是分寸,是讓孔雀的翎毛與枯枝的裂痕,都活得有尊嚴(yán)。</p> <p class="ql-block"> 山染青紅,云浮素白,屋藏翠微,墨框如界。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">紅標(biāo)靜懸,像一枚小小的朱砂印——</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">蓋在畫上,也蓋在我心上:此間有法度,亦有呼吸。</p> <p class="ql-block"> 古木盤根,蘭生石隙,葉脈如書,枝影似篆。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">不是畫植物,是畫時間在皮上刻的紋;</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">不是描蘭花,是描靜氣在紙上站的姿。</p> <p class="ql-block"> 素手調(diào)弦,青衫垂袖,琵琶未響,風(fēng)已先停。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">工筆畫人,不畫眉眼之俏,而畫神凝之靜;</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">不畫衣褶之繁,而畫氣韻之流。</p> <p class="ql-block"> 亭臺半隱,柳色三分,紫衣立,藍(lán)衣坐,天鵝浮水如墨點。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">人不喧,鳥不驚,連水波都守著工筆的節(jié)拍——</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">一漾,一停,一收,一放。</p> <p class="ql-block"> 我和賀雅晴與小陶先生一起來看展。</p> <p class="ql-block"> 紅底白字,“工成當(dāng)代,固本開新”八字如鐘。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">前言未讀完,心已微震:</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">原來最鋒利的筆,是磨了千遍的舊毫;</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">最嶄新的畫,是守住了呼吸的古意。</p> <p class="ql-block"> 她背影沉靜,畫中月照紫花,三人低語似有聲。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我亦不語,只覺那畫框黑得深,燈光柔得暖,</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">像一句未出口的評語:工筆未老,只是換了衣裳,在湖北美院的光里,靜靜站著。</p> <p class="ql-block"> 荷葉托露,荷花擎光,鴨子劃開一痕水紋,題字斜落如風(fēng)過紙。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">工筆畫荷,不畫滿池,只畫一葉一花一鴨一痕字——</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">少,是留白;簡,是敬重;靜,是本心。</p> <p class="ql-block"> 素手捧盞,木門雕花,茶煙未起,已見歲月溫潤。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">她不看人,只看茶;畫不張揚,只守靜。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">原來工筆最深的功夫,是把日子過成一筆不抖的線,</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">細(xì),卻不斷;淡,卻有味。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">——在湖北美院的展廳里,我走得很慢。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">不是怕錯過什么,是怕走太快,辜負(fù)了那一筆,</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">等了千年,才落在我眼里的光。</p> <p class="ql-block"> 此展精品云集,美不勝收,賞心悅目!</p>