<p class="ql-block">一日一詩(shī)(393)| 唐詩(shī)之都?長(zhǎng)安詩(shī)旅?灞橋篇</p> <p class="ql-block">【地標(biāo)詩(shī)跡】</p><p class="ql-block">戴叔倫《賦得長(zhǎng)亭柳》全詩(shī)如下:</p><p class="ql-block">濯濯長(zhǎng)亭柳,陰連灞水流。</p><p class="ql-block">雨搓金縷細(xì),煙裊翠絲柔。</p><p class="ql-block">送客添新恨,聽(tīng)鶯憶舊游。</p><p class="ql-block">贈(zèng)行多折取,那得到深秋。</p> <p class="ql-block">【古詩(shī)今譯】</p><p class="ql-block">戴叔倫《賦得長(zhǎng)亭柳》譯文如下:</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">清新的長(zhǎng)亭柳樹(shù),</p><p class="ql-block">樹(shù)蔭連著灞水的流淌。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">細(xì)雨揉搓著金色的枝條,</p><p class="ql-block">輕煙繚繞著翠綠的絲絳。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">送別客人增添了新的離恨,</p><p class="ql-block">聽(tīng)著鶯啼回憶起舊日同游。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">送行時(shí)大多被折取攀走,</p><p class="ql-block">哪能等到深秋的時(shí)候。</p> <p class="ql-block">【大川書韻】</p> <p class="ql-block">【唐詩(shī)故事?灞橋折柳】</p><p class="ql-block">建中二年暮春,戴叔倫在灞橋驛亭送別赴任隴右的友人。細(xì)雨斜織中,長(zhǎng)亭柳樹(shù)新葉初綻,枝條如金縷垂入灞水。他折下柳枝欲贈(zèng),卻見(jiàn)友人鬢邊已染霜色。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">"當(dāng)年隨裴相平叛時(shí),這灞橋柳還未及人高。"友人撫著驛亭朱漆欄桿,指尖劃過(guò)安祿山叛軍留下的刀痕,"如今隴右胡騎又起,不知此去能否再見(jiàn)長(zhǎng)安春色。"</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">鶯啼聲中,戴叔倫恍惚回到永泰元年。那時(shí)他初入長(zhǎng)安,與友人在柳陰下賭酒吟詩(shī),曾以柳枝為筆在沙堤上題詩(shī)。如今驛道兩側(cè)柳樹(shù)已合抱粗,當(dāng)年題詩(shī)的沙堤早被新土掩埋。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">暮色漸濃時(shí),戍卒敲響關(guān)防的梆子。友人的馬車碾過(guò)滿地柳絮,車輪聲里忽然傳來(lái)《折楊柳》的羌笛聲。戴叔倫望著橋邊新折的柳枝在雨中垂落,忽然想起開(kāi)元年間的老歌謠:"長(zhǎng)安陌上無(wú)窮樹(shù),唯有垂楊管別離。"他俯身拾起半截?cái)嘀?,驚覺(jué)掌心已被柳葉劃出細(xì)密血痕——正如這亂世中無(wú)數(shù)破碎的相逢與離別。</p>