<p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 櫻花,薔薇科櫻屬植物的統(tǒng)稱,原產(chǎn)于喜馬拉雅山脈,后傳入中國、日本等地。其花先葉開放或花葉同放,花色有白、粉、紅等,花期多在三月至四月,盛開時繁花似錦,落英繽紛,極具觀賞性。中國自古即有山櫻、櫻桃花等記載,唐宋時期已見詠櫻詩作。櫻花以剎那絢爛、凋落決絕的物候特征,被賦予珍惜時光、生命無常等文化意涵,深受人們喜愛。在此用小楷錄古人詠櫻花古詩六首,供賞古詩之美。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">手機拍小院櫻花(下同)</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">《折枝花贈行》(唐·元?。?lt;/span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">櫻桃花下送君時,一寸春心逐折枝。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">別后相思最多處,千株萬片繞林垂。 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 元稹此詩以折櫻贈別寄寓相思。首句點明送別場景,次句“一寸春心逐折枝”將抽象離情凝于具體花枝,極寫心意之深重。后兩句以想象之筆,預(yù)想別后相思最濃處,便是千株萬片櫻花垂繞的林間,物我交融,離愁彌漫于滿林繁花之中。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">《入村》(宋·方岳)</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">山深未必得春遲,處處山櫻花壓枝。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">桃李不言隨雨意,亦知終是有晴時。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 方岳此詩寫深山之櫻,首句反扣“人間四月芳菲盡,山寺桃花始盛開”之意,言深山中春色并不遲到。次句以“處處”“壓枝”狀櫻花繁盛。后兩句借桃李默然隨雨、終會逢晴,暗喻人生亦當(dāng)歷經(jīng)風(fēng)雨而心存希望,語淺意深,于景物中寄寓哲理。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">《山櫻》(宋·王安石)</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">山櫻抱石蔭松枝,比并余花發(fā)最遲。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">賴有春風(fēng)嫌寂寞,吹香渡水報人知。 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 王安石筆下的山櫻,生于石畔、隱于松蔭,且“發(fā)最遲”,不與眾花爭春。后兩句巧借春風(fēng)“嫌寂寞”,將花香吹渡水面以報人知,化靜為動。全詩以孤寂開篇,以傳遞芬芳作結(jié),既寫山櫻幽獨之態(tài),更見其不自棄、愿與天地精神相往來的高潔品格。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">《詩》(南北朝·王僧達)</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">初櫻動時艷,擅藻灼輝芳。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">緗葉未開芷,紅葩已發(fā)光。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 王僧達此詩是現(xiàn)存最早專詠櫻花的作品之一。前兩句以“動時艷”“灼輝芳”描繪初櫻在春光催動下明艷盛放之態(tài);后兩句寫緗葉未展而紅花已綻,突出櫻花先花后葉的物候特征,語言簡練,色彩鮮明,開后代詠櫻詩先河。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">《櫻桃花下有感而作》(唐·白居易)</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">藹藹美周宅,櫻繁春日斜。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">一為洛下客,十見池上花。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">爛熳豈無意,為君占年華。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">風(fēng)光饒此樹,歌舞勝諸家。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">失盡白頭伴,長成紅粉娃。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">停杯兩相顧,堪喜亦堪嗟。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 白居易晚年居洛陽時,屢至已故友人“周賓客”宅中賞櫻。詩以“十見池上花”拉長時間跨度,今春花仍爛漫,而白頭老友已逝,當(dāng)年幼女亦長成少女。全篇以櫻樹長存映襯人事代謝,末句“堪喜亦堪嗟”五味雜陳:喜見生命延續(xù)、紅粉初成,嗟嘆故人凋零、歲月無情。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">《陽春曲》元·郭翼</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">柳色青堪把,櫻花雪未干。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">宮中裁白苧,猶怯剪刀寒。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 此詩寫早春景色與人物活動。前兩句以“青”與“白”對舉,色彩明麗;后兩句以裁剪春衣時的“怯寒”細節(jié),巧妙點出春寒料峭的季節(jié)特征,含蓄而有生活氣息。</span></p>