<p class="ql-block" style="text-align:center;">攝影:故鄉(xiāng)的原風(fēng)景</p><p class="ql-block" style="text-align:center;">編輯制作:故鄉(xiāng)的原風(fēng)景</p> <p class="ql-block">湖光浮亭影,紅柱撐開(kāi)半寸晴,</p>
<p class="ql-block">青瓦垂檐低語(yǔ),風(fēng)過(guò)處,水皺如綾。</p>
<p class="ql-block">小舟劃開(kāi)靜默,不驚鷺影,只載一篙斜陽(yáng);</p>
<p class="ql-block">水生植物浮沉,似未寫(xiě)完的舊信,</p>
<p class="ql-block">在灰天與碧水之間,輕輕落款——</p>
<p class="ql-block">是江南,是停駐,是心忽然慢下來(lái)的那一瞬。</p> <p class="ql-block">亭子蹲在水邊,像一位穿綠衣的老友,</p>
<p class="ql-block">彩繪檐角還沾著晨露,未干透的閑情。</p>
<p class="ql-block">荷葉浮滿湖面,圓圓的綠托著光,</p>
<p class="ql-block">游船在遠(yuǎn)處晃,像幾枚被風(fēng)推遠(yuǎn)的句點(diǎn)。</p>
<p class="ql-block">人坐在亭中,并不說(shuō)話,</p>
<p class="ql-block">只是把目光借給水,把時(shí)間還給風(fēng)——</p>
<p class="ql-block">原來(lái)寧?kù)o,是無(wú)需翻譯的方言。</p> <p class="ql-block">紅柱子燙著眼,綠瓦頂沁著涼,</p>
<p class="ql-block">亭子不爭(zhēng)高,卻把整片湖光攬入懷中。</p>
<p class="ql-block">游船靠岸,纜繩輕叩木樁,</p>
<p class="ql-block">像一句低低的問(wèn)候。</p>
<p class="ql-block">樹(shù)影在墻上爬,人在亭里坐,</p>
<p class="ql-block">遠(yuǎn)山淡成一筆青,近水漾成一紙柔——</p>
<p class="ql-block">這人間的妥帖,不過(guò)是一方亭、一湖水、幾縷風(fēng)。</p> <p class="ql-block">樓閣浮在綠樹(shù)里,飛檐翹向云邊,</p>
<p class="ql-block">木樁一排排釘進(jìn)湖岸,像時(shí)光的標(biāo)點(diǎn)。</p>
<p class="ql-block">水光粼粼,照見(jiàn)云影、人影、檐角影,</p>
<p class="ql-block">游人緩步,不趕路,只隨影子慢慢挪。</p>
<p class="ql-block">陰云未落雨,天色恰如舊宣紙,</p>
<p class="ql-block">而樓閣是上面未干的墨——</p>
<p class="ql-block">古意,原不必晴空萬(wàn)里,它自有呼吸。</p> <p class="ql-block">湖心浮起一座屋,橙紅屋頂如一枚熟透的柿子,</p>
<p class="ql-block">綠樹(shù)圍它,水波繞它,城市在遠(yuǎn)處輕輕呼吸。</p>
<p class="ql-block">游客沿岸踱步,影子被拉長(zhǎng)又揉碎,</p>
<p class="ql-block">有人駐足,有人拍照,有人只是站著,</p>
<p class="ql-block">看水把樓閣折成兩半:一半在天上,一半在夢(mèng)里。</p>
<p class="ql-block">原來(lái)最遠(yuǎn)的風(fēng)景,有時(shí)就停在你抬眼的剎那。</p> <p class="ql-block">白墻紅柱的屋前,石板地干凈得能照見(jiàn)云,</p>
<p class="ql-block">檐角彩繪未褪色,像一句記得住的諾言。</p>
<p class="ql-block">遠(yuǎn)亭靜立水邊,石欄圍住一泓碧,</p>
<p class="ql-block">人影三兩,在湖光里走成慢鏡頭。</p>
<p class="ql-block">風(fēng)來(lái)時(shí),樹(shù)影在墻上寫(xiě)草書(shū),</p>
<p class="ql-block">而整座園子,正用靜默教人認(rèn)字——</p>
<p class="ql-block">認(rèn)“閑”字怎么寫(xiě),認(rèn)“悠”字怎么落筆。</p> <p class="ql-block">綠頂亭子立水邊,紅欄如未拆的請(qǐng)柬,</p>
<p class="ql-block">荷葉鋪開(kāi)青玉盤(pán),盛著光,也盛著空。</p>
<p class="ql-block">游船劃過(guò),水紋一圈圈散開(kāi),</p>
<p class="ql-block">像把一句未說(shuō)完的話,輕輕推遠(yuǎn)。</p>
<p class="ql-block">人或坐或立,并不急著歸去,</p>
<p class="ql-block">只任湖風(fēng)翻動(dòng)衣角,任時(shí)光在檐角滴落——</p>
<p class="ql-block">原來(lái)最深的停泊,是心先靠了岸。</p> <p class="ql-block">亭子浮在水上,綠頂紅邊,如一枚別在水襟的徽章,</p>
<p class="ql-block">荷葉浮沉,是它散落的碧色信箋。</p>
<p class="ql-block">水鏡澄明,把亭子、云影、飛鳥(niǎo),一一收進(jìn)懷里,</p>
<p class="ql-block">連倒影都比實(shí)景更靜,更真。</p>
<p class="ql-block">遠(yuǎn)處紅頂建筑悄然浮現(xiàn),</p>
<p class="ql-block">像一句隔水而來(lái)的問(wèn)候——</p>
<p class="ql-block">水不說(shuō)話,卻把所有來(lái)意,都映得清清楚楚。</p> <p class="ql-block">垂柳垂成簾,竹影篩下碎金,</p>
<p class="ql-block">亭子浮在池上,綠瓦紅柱,不爭(zhēng)不搶。</p>
<p class="ql-block">水面如硯,倒映亭、柳、竹、天光,</p>
<p class="ql-block">幾片落葉浮著,像墨未干的閑章。</p>
<p class="ql-block">晴空之下,萬(wàn)物低語(yǔ),</p>
<p class="ql-block">而亭子只是亭子——</p>
<p class="ql-block">它不講道理,只教人如何與靜,坐成同一種姿勢(shì)。</p> <p class="ql-block">池上亭子,紅柱撐起一方蔭涼,</p>
<p class="ql-block">綠瓦覆頂,如一片被風(fēng)托住的云。</p>
<p class="ql-block">荷葉田田,水光浮浮,</p>
<p class="ql-block">倒影里亭子比岸上更輕,更柔。</p>
<p class="ql-block">人坐其中,不談古今,不問(wèn)遠(yuǎn)近,</p>
<p class="ql-block">只聽(tīng)風(fēng)過(guò)竹梢,水拍石岸——</p>
<p class="ql-block">原來(lái)所謂悠然,不過(guò)是心與景,忽然同頻。</p> <p class="ql-block">紅瓦飛檐,靜立水畔,</p>
<p class="ql-block">樹(shù)影垂落,水面便成了它的鏡匣。</p>
<p class="ql-block">荷葉浮游,小橋彎彎,</p>
<p class="ql-block">低屋數(shù)間,如墨點(diǎn)在青絹上。</p>
<p class="ql-block">水不動(dòng),影不散,</p>
<p class="ql-block">連時(shí)光也踮腳繞行——</p>
<p class="ql-block">這人間至味,原是靜而不寂,古而不舊。</p>