<p class="ql-block">嘉陵月色滿江樓,父女山城夜共游。</p><p class="ql-block">今宵閑話平生事,不覺更深夜色幽。</p><p class="ql-block">自笑此身三憾在,一秉迂誠(chéng)二秉柔。</p><p class="ql-block">三嘆襟懷書卷淺,平生塵跡若云浮。</p><p class="ql-block">常嗟身非鋼鐵鑄,風(fēng)未先起已感愁。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">女兒燈下慢回眸,風(fēng)骨從來(lái)硬且遒。</p><p class="ql-block">十七從軍辭故里,廿五持家歷歲秋。</p><p class="ql-block">常人遇困皆身退,獨(dú)汝孤?lián)纬鋈祟^。</p><p class="ql-block">若使庸流經(jīng)此厄,早教意冷萬(wàn)事休。</p><p class="ql-block">非是父身不剛毅,只緣律己太苛求。</p><p class="ql-block">世間未有真鐵樹,歷盡風(fēng)霜傲骨留。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">我聞此語(yǔ)立江風(fēng),街燈融月月凌空。</p><p class="ql-block">自拘半世方寸內(nèi),始信云山萬(wàn)境通。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">幸有愛女深識(shí)我,自觀心跡久入魔。</p><p class="ql-block">向來(lái)自愧心氣軟,處世猶疑畏事多。</p><p class="ql-block">女兒指燈輕相問,此燈何必羨星羅?</p><p class="ql-block">燈自照人星照野,各灑清輝莫蹉跎。</p><p class="ql-block">你把微塵比泰山,總拿圣賢量己過。</p><p class="ql-block">明明已是擎天柱,卻自謙言身力薄。</p><p class="ql-block">錯(cuò)把謙抑誤籌謀,該爭(zhēng)卻退該斷拖。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">靜立江樓意如何,唯見流光疾似梭。</p><p class="ql-block">流年謙退非孱弱,只為心難自主舵。</p><p class="ql-block">曾扛重負(fù)登危嶺,仍恐行途未穩(wěn)妥。</p><p class="ql-block">女兒輕吐溫存語(yǔ),爸爸早可信真我。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">言罷四野風(fēng)聲低,萬(wàn)家燈火映江堤。</p><p class="ql-block">江水不語(yǔ)東流去,且把滄桑作階梯。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">忽承愛女貼心語(yǔ),經(jīng)年塊壘此番歇。</p><p class="ql-block">從今若有人相問,昂首從容對(duì)明月。</p>