<p class="ql-block">策馬揚(yáng)鞭,風(fēng)在耳畔翻卷,</p>
<p class="ql-block">不是奔向遠(yuǎn)方,而是把當(dāng)下踏成回響。</p>
<p class="ql-block">韁繩未握,心已揚(yáng)蹄——</p>
<p class="ql-block">那石上朱砂未褪的四字,是山野替我寫下的自勉書。</p> <p class="ql-block">敏事慎言,不是噤聲,是讓話在舌尖停一停,</p>
<p class="ql-block">等思慮落定,等分寸生根。</p>
<p class="ql-block">石面粗糲,字卻端然如松,</p>
<p class="ql-block">陽(yáng)光一照,便照見:最沉的力,往往藏在最輕的言語(yǔ)里。</p> <p class="ql-block">紫云一片,不飄在天邊,就停在這石上。</p>
<p class="ql-block">風(fēng)化過(guò)的棱角,曬暖的赭紅,</p>
<p class="ql-block">云影游過(guò)字縫,山色靜默如硯。</p>
<p class="ql-block">原來(lái)最闊的云,未必升騰,</p>
<p class="ql-block">它低低地、穩(wěn)穩(wěn)地,落成一方心田。</p> <p class="ql-block">五湖四海,并非要行遍天涯才配談。</p>
<p class="ql-block">石碑斑駁,墨色已淡,可“四海”二字仍撐得起整面山壁——</p>
<p class="ql-block">它說(shuō)的是胸中丘壑,是來(lái)路與去向皆不狹隘,</p>
<p class="ql-block">是把腳下的石,認(rèn)作故土,也認(rèn)作渡口。</p>
<p class="ql-block">四塊石頭,四句心語(yǔ),</p>
<p class="ql-block">不刻于廟堂,而臥于山徑;</p>
<p class="ql-block">不為訓(xùn)誡,只作輕叩——</p>
<p class="ql-block">策馬揚(yáng)鞭時(shí)記得腳下有土,</p>
<p class="ql-block">敏事慎言時(shí)知道耳畔有風(fēng),</p>
<p class="ql-block">仰見紫云一片,便知天地未遠(yuǎn),</p>
<p class="ql-block">回望五湖四海,才懂歸處即出發(fā)。</p>