<h3><font color="#010101"> 3月31日,滄州師院黨群支部迎來自己的經(jīng)典誦讀活動日??傆幸欢挝淖钟绊懮某砷L,總有一個人在歲月中留下抹不去的痕跡。朗讀屬于每一個人,不僅觸及朗讀者的情感和靈魂,甚至能夠在聽眾耳邊、心頭開出花朵。下面讓我們欣賞師院黨群支部部分成員帶來的精彩誦讀——</font></h3> <div style="text-align: center;"><b>共 產(chǎn) 黨 宣 言(節(jié)選)</b></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;">作者:馬克思 恩格斯</div><div style="text-align: center;">朗讀者:楊靜利</div><div><br></div><div> 一個幽靈,共產(chǎn)主義的幽靈,在歐洲游蕩。為了對這個幽靈進行神圣的圍剿,舊歐洲的一切勢力,教皇和沙皇、梅特涅和基佐、法國的激進派和德國的警察,都聯(lián)合起來了。 </div><div>有哪一個反對黨不被它的當政的敵人罵為共產(chǎn)黨呢?又有哪一個反對黨不拿共產(chǎn)主義這個罪名去回敬更進步的反對黨人和自己的反動敵人呢? </div><div> 從這一事實中可以得出兩個結(jié)論: </div><div> 共產(chǎn)主義已經(jīng)被歐洲的一切勢力公認為一種勢力; </div><div> 現(xiàn)在是共產(chǎn)黨人向全世界公開說明自己的觀點、自己的目的、自己的意圖并且拿黨自己的宣言來反駁關(guān)于共產(chǎn)主義幽靈的神話的時候了。 </div><div> 為了這個目的,各國共產(chǎn)黨人集會于倫敦,擬定了如下的宣言,用英文、法文、德文、意大利文、弗拉芒文和丹麥文公布于世。 </div> <div style="text-align: center;"><b>多情自古江南雨</b></div><div style="text-align: center;">作者:周聰</div><div style="text-align: center;">朗讀者:袁靈芬</div><div style="text-align: center;"><br></div><div> 都說 雨中的江南最有味道。</div><div> 我在蒙蒙細雨中,徹底感受到江南水鄉(xiāng)的神韻。</div><div> </div><div> 站在廊棚下,聽滴滴答答的雨打在古老的琉璃瓦上,打在青石板上,總有一種平平仄仄的韻律感。</div><div> </div><div> 看柔柔的雨絲順著屋檐 串串珠兒似地灑落,淅淅瀝瀝地 落在煙雨濛濛的河里,感覺別有一番風味。</div><div> </div><div> 江南的雨,像牛毛,像花針,像細絲,密密而斜斜,綿綿而瀟瀟,似煙似霧,似幻似夢,為江南披上了一層神秘的面紗。</div><div> </div><div> 詩人們是從來都不會錯過 這擦肩而過的靈感。</div><div> 戴望舒的一首《雨巷》,把梅雨時節(jié) 江南小巷 渺茫 朦朧的美渲染得淋漓盡致。</div><div> </div><div> 江南的雨 愁悵 委婉。</div><div> 綿綿的雨絲 像扯不完的銀線,淅淅瀝瀝從早到晚 下個不停。</div><div> 這樣的時候,很容易 勾起人們對如煙往事的懷戀。</div><div> </div><div> 雨中的沈園,帶來潮濕的憂思和惆悵,那經(jīng)久不衰的凄婉的愛情故事,總會浮現(xiàn)在眼前。還有那座在夢里走過千百次的斷橋,那些雨中靜默著的依依楊柳,總會告訴人們一個個千古流傳,永不褪色的情感故事。</div><div> </div><div> 江南的雨輕盈 柔和,像一種淡淡的香氣,不斷彌散開來。</div><div> </div><div> “一方水土養(yǎng)一方人”。江南女孩 在雨的滋潤下,變得柔聲細語,美麗動人。她們淡雅而不失芬芳,帶著雨的晶瑩和剔透,甜甜的 走入你的心里。</div><div> </div><div> 江南的雨 淡雅 縹緲,你放眼看去,整個天地 籠在裊裊的煙霧里。當柔柔細雨 飄過江南古樸的小鎮(zhèn),小鎮(zhèn)便有了一種古典的憂郁,美得讓你心動。</div><div> </div><div> 當你泛舟西湖上,體會著“山色空濛雨亦奇”味道時,即使你不是詩人,也會被這詩意的景象所感染,空靈的天幕,無垠的湖面,纏綿的煙柳,都如詩如畫。</div><div> </div><div> 江南的雨 是婉約的雨?! ?lt;/div><div> 江南的雨,如夢,如詩,如歌,如韻!</div><div><br></div> <div style="text-align: center;"><b>當我真正開始愛自己</b></div><div style="text-align: center;">作者:卓別林</div><div style="text-align: center;">朗讀者:王利敏</div><div style="text-align: center;"><br></div><div></div><div style="text-align: center;"> 當我真正開始愛自己,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我才認識到,所有的痛苦和情感的折磨,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 都只是提醒我:活著,不要違背自己的本心。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 今天我明白了,這叫做</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 『真實』。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 當我真正開始愛自己,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我才懂得,把自己的愿望強加于人,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 是多么的無禮,就算我知道,時機并不成熟,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 那人也還沒有做好準備,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 就算那個人就是我自己,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 今天我明白了,這叫做</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 『尊重』。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 當我開始愛自己,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我不再渴求不同的人生,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我知道任何發(fā)生在我身邊的事情,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 都是對我成長的邀請。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 如今,我稱之為 </div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 『成熟』。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 當我開始真正愛自己,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我才明白,我其實一直都在正確的時間,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 正確的地方,發(fā)生的一切都恰如其分。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 由此我得以平靜。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 今天我明白了,這叫做</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 『自信』。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 當我開始真正愛自己,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我不再犧牲自己的自由時間,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 不再去勾畫什么宏偉的明天。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 今天我只做有趣和快樂的事,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 做自己熱愛,讓心歡喜的事,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 用我的方式,以我的韻律。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 今天我明白了,這叫做</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 『單純』。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 當我開始真正愛自己,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我開始遠離一切不健康的東西。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 不論是飲食和人物,還是事情和環(huán)境,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我遠離一切讓我遠離本真的東西。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 從前我把這叫做“追求健康的自私自利”,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 但今天我明白了,這是</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 『自愛』。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 當我開始真正愛自己,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我不再總想著要永遠正確,不犯錯誤。 </div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我今天明白了,這叫做</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 『謙遜』。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我當開始真正愛自己,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我不再繼續(xù)沉溺于過去,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 也不再為明天而憂慮,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 現(xiàn)在我只活在一切正在發(fā)生的當下,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 今天,我活在此時此地,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 如此日復一日。這就叫</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 『完美』。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 當我開始真正愛自己,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我明白,我的思慮讓我變得貧乏和病態(tài),</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 但當我喚起了心靈的力量,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 理智就變成了一個重要的伙伴,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 這種組合我稱之為,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 『心的智慧』。</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 我們無須再害怕自己和他人的分歧,矛盾和問題,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 因為即使星星有時也會碰在一起,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 形成新的世界,</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 今天我明白,這就是</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"> 『生命』!</div> <div style="text-align: center;"><b>心美一切皆美,情深萬象皆深</b></div><div style="text-align: center;"> 作者:林清玄</div><div style="text-align: center;">朗讀者:張寶棉</div><div style="text-align: center;"><br></div><div> 喧囂的時代,希望我的文字是一方清涼劑.</div><div> 我們都是人,它帶給我更多的是平凡心,人一樣都是人,眾生本平凡。</div><div> 其實作為一個人差距并不大。好比百貨公司的香水,95%都是水,只有5%不同,那是劑秘方。人也是這樣,作為95%的東西其實是很像的,比較起來差別就是其中很關(guān)鍵的5%,包括人的養(yǎng)成特色,人的快樂痛苦欲望。香精要熬個5年10年才加到香水里面去的;人也是一樣,要經(jīng)過成長鍛煉,才有自己的味道,這種味道是獨一無二的。你內(nèi)觀的時候要看到自己的5%就不會迷惑;對外的時候你要觀照那5%,跟人來往才能內(nèi)斂、含蓄。簡單點講,前面是超凡入圣,后面是超圣入凡。</div><div> 一個人到了30歲,要用全部的時間來覺悟,不覺悟的話,就是一步步走向死亡的道路。</div><div> 不能被欲望搞的暈頭轉(zhuǎn)向。“覺悟”一詞給了我極大的震撼。</div><div> 人在身陷絕境時,更應(yīng)該懂的靜心,懂得冷靜地思維。在生命中找不到出路時,更要退后一步,觀照全局。或者,就在靜心與觀照時,生命的出路就顯現(xiàn)出來了。</div><div> 人的肩膀挑著一架天平,一邊是欲望,一邊是心靈的滿足,你的心靈應(yīng)該有足夠的砝碼來保持平衡。人在中間,一邊是一個人加一個山谷的“谷”,那邊是一個人加個山谷的“山”,俗和仙如果能夠平衡,你就能做一個平的人。怎么找到那個平衡點是很重要的,你讓人不去追求欲望,那是做不到的,那好,你花一半的時間來追求欲望,一半的力量來使你的心更開闊、更平和。</div><div> 當然,不被欲望所捆綁,就應(yīng)該有自己心靈的寄托,要花一些時間來充實我們的心靈世界,比如文學。</div><div> 文學是文化里面最頂端的東西,你要認識一個文化,最好的路口就是觀察文學表現(xiàn),你要了解印度的文化,就去泰戈爾。在這樣一個時代,文學應(yīng)該作為一個文化的坐標,文化最清楚的表現(xiàn)。</div><div> 我曾說過,第一流的文章是生命的化妝,其實在生命的成長中,文學也是他們最好的化妝。因為如果有內(nèi)涵,你會覺得什么心情都美,我有兩句話,“心美一切皆美,情深萬象皆深”,你的心靈美麗了,你看到的世間一切都美,如果你的情感深厚,你會覺得萬事萬物都很深刻。所以,如果要使你的生命、外表、氣質(zhì)變得更好,你的心就要美,你的情就要深,文學正好是容易進入的途徑。有時候我們在學??吹揭晃唤淌?,他可能不是太好看,可是因為有氣質(zhì),你可能會被那種書卷味道折服,好了,不必買化妝品了,買幾本書來看。</div><div></div><div><br></div> <div style="text-align: center;"><b>我 喜 歡</b></div><div style="text-align: center;">作者:張曉風</div><div style="text-align: center;">朗讀者:程艷芳</div><div style="text-align: center;"><br></div><div> 我喜歡冬天的陽光,在迷茫的晨霧中展開。我喜歡那份寧靜淡遠,我喜歡那沒有喧嘩的光和熱。</div><div> 我喜歡在春風中踏過窄窄的山徑,草莓像個精致的紅燈籠,一路殷勤地張結(jié)著。我喜歡抬頭看樹梢尖尖的小芽兒,極嫩的黃綠色里透著一派天真的粉紅。</div><div> 我喜歡夏日的永晝,我喜歡在多風的黃昏獨坐在傍山的陽臺上。小山谷里稻浪推涌,美好的稻香翻騰著。慢慢地,絢麗的云霞被浣凈了,柔和的晚星一一就位。</div><div> 我喜歡看秋風里搖曳的芒草。在山坡上,在水邊上,白得那樣凄涼,美而孤獨。</div><div> 我也喜歡夢,喜歡夢里奇異的享受。我總是夢見自己能飛,能躍過山丘和小河。我夢見棕色的駿馬,發(fā)亮的鬈毛在風中飛揚。我夢見成群的野雁在河灘的叢草中歇宿。我夢見荷花如海,完全沒有邊際,遠遠在炫耀著模糊的香紅。最難忘記那次夢見一座紫色的山巒前看日出——它原來必定不是紫色的,只是翠嵐映著初升的紅日,遂在夢中幻出那樣奇特的山景。</div><div> 我還喜歡花,不管是哪一種。我喜歡清瘦的秋菊,濃郁的玫瑰,孤潔的百合,以及幽閑的素馨。我也喜歡開在深山里不知名的小野花,十字形的、斛形的、星形的、球形的,我認為它們享有同樣的繁榮。</div><div> 我喜歡另一種花兒,是綻開在人們笑頰上的。當寒冷的早晨我走在巷子里,對門那位清瘦的太太笑著說:“早!”我就忽然覺得世界是這樣的親切,我縮在皮手套里的指頭不再感覺發(fā)僵??諝饫锍錆M了和善。到了車站開始等車的時候,我喜歡看見短發(fā)齊耳的中學生。我喜歡她們美好寬闊又明凈的額頭,以及活潑清澈的眼神。</div><div> 我喜歡讀信。我喜歡弟弟妹妹的信,那些幼稚淳樸的句子,總使我在淚光中重新看見南方那燃遍鳳凰花的小城。最不能忘記那年夏天,他從最高的山上為我寄來一片蕨類植物的葉子。在那樣酷暑的氣候中,我忽然感到甜蜜而又沁人的清涼。</div><div> 我還喜歡看書,特別是在夜晚。在書籍里面,我不能自抑地要喜愛那些泛黃的線裝書,握著它就覺得握著一脈優(yōu)美的傳統(tǒng),那澀黯的紙面蘊涵著一種古典的美。我很自然的想到,有幾個人執(zhí)過它,讀過它,他們也許都過去了。歷史的興亡、事物的迭代本是這樣虛幻,唯有書中的智慧永遠長存。</div><div> 我喜歡朋友,喜歡在出其不意的時候去拜訪他們,尤其喜歡在雨中去叩濕濕的大門。當她連跑帶跳地來迎接我,雨后的陽光就似乎忽然熾燃起來。</div><div> ……</div><div> 我喜歡生活,而且深深地喜歡能在我心里充滿著這樣多的喜歡!</div> <div style="text-align: center;"><b>念奴嬌·赤壁懷古</b></div><div style="text-align: center;">作者:蘇軾</div><div style="text-align: center;">朗讀者:陳桂清</div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">大江東去,浪淘盡,千古風流人物。</div><div style="text-align: center;">故壘西邊,人道是,三國周郎赤壁。</div><div style="text-align: center;">亂石穿空,驚濤拍岸,卷起千堆雪。</div><div style="text-align: center;">江山如畫,一時多少豪杰。</div><div style="text-align: center;">遙想公瑾當年,小喬初嫁了,雄姿英發(fā)。</div><div style="text-align: center;">羽扇綸巾,談笑間,檣櫓灰飛煙滅。</div><div style="text-align: center;">故國神游,多情應(yīng)笑我,早生華發(fā)。</div><div> 人生如夢,一尊還酹江月。</div><div><br></div> <div style="text-align: center;"><b>清明</b></div><div style="text-align: center;">作者:杜牧</div><div style="text-align: center;">朗讀者:王俊國</div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">清明時節(jié)雨紛紛,路上行人欲斷魂。</div><div style="text-align: center;">借問酒家何處有?牧童遙指杏花村。</div> <div style="text-align: center;"><b>白鹿詩<br></b></div><div style="text-align: center;">作者:王貞白<br></div><div style="text-align: center;">朗讀者:劉用良</div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"> 讀書不覺已春深,</div><div style="text-align: center;"> 一寸光陰一寸金。</div><div style="text-align: center;"> 不是道人來引笑,</div><div style="text-align: center;"> 周情孔思正追尋。</div><div style="text-align: center;"><b><br></b></div><div style="text-align: center;"><b>原創(chuàng)詩3首</b></div><div style="text-align: center;"><b>滄州建州1500周年詩酒會感賦三首</b><br></div><div style="text-align: center;">作者:劉用良</div><div style="text-align: center;">朗讀者:劉用良</div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">滄州文廟夜景新,<br></div><div style="text-align: center;">少長咸集誦妙文。</div><div style="text-align: center;">臺上誦讀臺下客,</div><div style="text-align: center;">雅士半是師院人。</div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;">詩書歌管樂紛紛,</div><div style="text-align: center;">文廟香火正氤氳。</div><div style="text-align: center;">美酒喚醒鐵獅夢,</div><div style="text-align: center;">御河長流千古醇。</div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;">夜來古剎晚風涼,</div><div style="text-align: center;">品酒聽詩四座香。</div><div style="text-align: center;">莫道紅塵催人老,</div><div style="text-align: center;">書聲瑯瑯報春光。</div><div style="text-align: center;"> 2017.3.30</div> <div style="text-align: center;"><b>滿江紅</b></div><div style="text-align: center;">作者:岳飛</div><div style="text-align: center;">朗讀者:劉忠秋</div><div style="text-align: center;"><br></div><div> 怒發(fā)沖冠,憑闌處、瀟瀟雨歇。抬望眼、仰天長嘯,壯懷激烈。三十功名塵與土,八千里路云和月。莫等閑,白了少年頭,空悲切。</div><div> 靖康恥,猶未雪;臣子恨,何時滅。駕長車,踏破賀蘭山缺。壯志饑餐胡虜肉,笑談渴飲匈奴血。待從頭、收拾舊山河,朝天闕。 </div> <div style="text-align: center;"><b>母親最尊貴</b></div><div style="text-align: center;">作者:席慕容</div><div style="text-align: center;">朗讀者:葛娟</div><div style="text-align: center;"><br></div><div> 我的學生說:“老師,你別只描述你貴族的母親,你也寫一些世間平凡的婦人吧。你知道,有一些母親沒有美麗的面容,沒有絲質(zhì)的衣服,沒有學識,沒有地位,甚至沒有娛樂,整天只有那無休無止的工作。跋涉在山間的小徑上就如同跋涉在人間的長路上一樣,有些很困苦的母親,在走著很困苦的路呢。”</div><div> 我回答他說:“母親有了你和你的弟弟妹妹,再困苦的路她也肯走。你怎么能用外表的一切來衡量母親的心呢?你要知道,所有的母親,都是這世間最尊貴的?!?lt;/div> <div style="text-align: center;"><b>一聲鳥或一堵墻 </b></div><div style="text-align: center;">作者: 林清玄</div><div style="text-align: center;">朗讀者:常媛媛</div><div style="text-align: center;"><br></div><div> 我們?nèi)绻蓄w安靜的心,即使是默默坐著,也可以感受到時間一步一步從心頭踩過。當時間在流動的時候,使人感覺到自然中美麗的景觀固然能撼動我們的心,但人文里時常被忽略的東西,也一樣能震蕩我們。例如一口在荒煙中被棄置的古井,例如海岸邊已經(jīng)剝蝕的廢船,例如斷落了得一堵墻。</div><div> 人,在這個宇宙之間,多么渴望企圖去創(chuàng)造一些什么,有時是為了生活的必須,有時是對生命永恒的追求,有時,只是無意間的創(chuàng)作罷了。</div><div> 時間以一種無聲的腳步刷洗著人所創(chuàng)造的事物,使它從歡躍的春天,成為凋零的冬天。</div><div> 這就是無常,無常是時空中一種必然之路,我們不能常住于某種情境、某種愛,乃至,也不能常住于憂傷或落失。</div><div>那就像坐在森林里聽鳥的歌唱,每一聲都那么像,而每一聲都不同。一聲鳥,或一堵墻,其實是沒有不同的,我們每天看一堵墻,仿佛相似,其實每天都不一樣,有一天它會斷頹,有一天,它會完全的粉碎。</div> <div style="text-align: center;"><b>出師表</b></div><div style="text-align: center;"> 作者:諸葛亮</div><div style="text-align: center;">朗讀者:何漁陽</div><div style="text-align: center;"><br></div><div> 先帝創(chuàng)業(yè)未半而中道崩殂,今天下三分,益州疲弊,此誠危急存亡之秋也。然侍衛(wèi)之臣不懈于內(nèi),忠志之士忘身于外者,蓋追先帝之殊遇,欲報之于陛下也。誠宜開張圣聽,以光先帝遺德,恢弘志士之氣,不宜妄自菲薄,引喻失義,以塞忠諫之路也。 </div><div> 宮中府中,俱為一體,陟罰臧否,不宜異同。若有作奸犯科及為忠善者,宜付有司論其刑賞,以昭陛下平明之理,不宜偏私,使內(nèi)外異法也。 </div><div> 侍中侍郎郭攸之、費祎、董允等,此皆良實,志慮忠純,是以先帝簡拔以遺陛下。愚以為宮中之事,事無大小,悉以咨之,然后施行,必能裨補闕漏,有所廣益。 </div><div> 將軍向?qū)?,性行淑均,曉暢軍事,試用于昔日,先帝稱之曰能,是以眾議舉寵為督。愚以為營中之事,悉以咨之,必能使行陣和睦,優(yōu)劣得所。 </div><div> 親賢臣,遠小人,此先漢所以興隆也;親小人,遠賢臣,此后漢所以傾頹也。先帝在時,每與臣論此事,未嘗不嘆息痛恨于桓、靈也。侍中、尚書、長史、參軍,此悉貞良死節(jié)之臣,愿陛下親之信之,則漢室之隆,可計日而待也。 </div><div> 臣本布衣,躬耕于南陽,茍全性命于亂世,不求聞達于諸侯。先帝不以臣卑鄙,猥自枉屈,三顧臣于草廬之中,咨臣以當世之事,由是感激,遂許先帝以驅(qū)馳。后值傾覆,受任于敗軍之際,奉命于危難之間,爾來二十有一年矣。 </div><div> 先帝知臣謹慎,故臨崩寄臣以大事也。受命以來,夙夜憂嘆,恐托付不效,以傷先帝之明,故五月渡瀘,深入不毛。今南方已定,兵甲已足,當獎率三軍,北定中原,庶竭駑鈍,攘除奸兇,興復漢室,還于舊都。此臣所以報先帝而忠陛下之職分也。至于斟酌損益,進盡忠言,則攸之、祎、允之任也。 </div><div> 愿陛下托臣以討賊興復之效,不效則治臣之罪,以告先帝之靈。若無興德之言,則責攸之、祎、允等之慢,以彰其咎;陛下亦宜自謀,以咨諏善道,察納雅言,深追先帝遺詔。臣不勝受恩感激。 </div><div> 今當遠離,臨表涕零,不知所言。</div> <div style="text-align: center;"><b>唐人街</b></div><div style="text-align: center;">作者: 黃雍廉</div><div style="text-align: center;">朗讀者:許可</div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;">是一所港灣</div><div style="text-align: center;">專泊中國人的鄉(xiāng)音</div><div style="text-align: center;">無須叩問客從何處來</div><div style="text-align: center;">淺黃的膚色中 亮著揚州的驛馬 長安的宮闕</div><div style="text-align: center;">湮遠成為一種親切之后</div><div style="text-align: center;">風是歷史的簫聲</div><div style="text-align: center;">傾聽如一首夢般柔細的歌</div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;">是一所永不屯兵的城堡</div><div style="text-align: center;">匯聚著中國的二十四番花訊</div><div style="text-align: center;">你是不用泥土也能生根的蘭草</div><div style="text-align: center;">飲霜雪的冰寒</div><div style="text-align: center;">綻東方的芬芳</div><div style="text-align: center;">鮮明矗立的牌樓象</div><div style="text-align: center;">黃河的浪東流、東流</div><div style="text-align: center;">永遠向著陽光的一面</div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;">是一座璀璨的浮雕</div><div style="text-align: center;">亮麗著殷墟仰韶的玄黃釉彩</div><div style="text-align: center;">煙云變幻</div><div style="text-align: center;">一如西出陽關(guān)外的信使</div><div style="text-align: center;">海,便是你心中的歸路</div><div style="text-align: center;">孤帆遠影</div><div style="text-align: center;">故鄉(xiāng)的明月,是仰望北斗的磁場</div><div style="text-align: center;">你乃成為一位細心的收藏家</div><div style="text-align: center;">曾經(jīng)也窮困過,典當過手頭的軟細</div><div style="text-align: center;">就是不肯典當從祖國帶來的家私</div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;">五千年,不是一件可以隨便拍賣的古董</div><div style="text-align: center;">而是一盞會帶來幸福的神燈</div> <div style="text-align: center;"><b>致我們終將遠離的子女</b></div><div style="text-align: center;">作者:紀伯倫</div><div style="text-align: center;">朗讀者:李杰</div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">你的兒女,其實不是你的兒女。</div><div style="text-align: center;">他們是生命對于自身渴望而誕生的孩子。</div><div style="text-align: center;">他們借助于你來到這個世界,卻非因你而來。</div><div style="text-align: center;">他們在你身旁,卻并不屬于你。</div><div style="text-align: center;">你可以給予他們的是愛,卻不是你的想法。</div><div style="text-align: center;">因為他們有自己的思想。</div><div style="text-align: center;">你可以庇護的是他們的身體,</div><div style="text-align: center;">卻不是他們的靈魂,</div><div style="text-align: center;">因為他們的靈魂屬于明天,</div><div style="text-align: center;">屬于你做夢也無法到達的明天。</div><div style="text-align: center;">你可以拼盡全力,變得像他們一樣,</div><div style="text-align: center;">卻不要讓他們變得和你一樣,</div><div style="text-align: center;">因為生命不會后退,也不在過去停留。</div><div style="text-align: center;">你是弓,兒女是從你那里射出的箭。</div><div style="text-align: center;">弓箭手望著未來之路上的箭靶,</div><div style="text-align: center;">他用盡力氣將你拉開,使他的箭射得又快又遠。</div><div style="text-align: center;">懷著快樂的心情,在弓箭手的手中彎曲吧,</div><div style="text-align: center;">因為他愛一路飛翔的箭,也愛無比穩(wěn)定的弓。</div> <div style="text-align: center;"><b>我的祖國</b></div><div style="text-align: center;">朗讀者:白琳</div><div> </div><div> 我的祖國, 高山巍峨, 雄偉的山峰俯瞰歷史的風狂雨落,</div><div></div><div> 暮色蒼茫, 任憑風云掠過。 堅實的脊背頂住了億萬年的滄桑從容不迫。</div><div></div><div> 我的祖國, 大河奔騰, 浩蕩的洪流沖過歷史翻卷的漩渦,</div><div></div><div> 激流勇進, 洗刷百年污濁, 驚濤駭浪拍擊峽谷涌起過多少命運的顛簸。</div><div></div><div> 我的祖國,地大物博, 風光秀美孕育了瑰麗的傳統(tǒng)文化,</div><div></div><div> 大漠收殘陽, 明月醉荷花, 廣袤大地上多少璀璨的文明還在熠熠閃爍。</div><div></div><div> 我的祖國, 人民勤勞,五十六個民族相濡以沫,</div><div></div><div> 東方神韻的精彩, 人文風貌的風流, 千古流傳著多少美麗動人的傳說。</div><div></div><div> 這就是我的祖國, 這就是我深深愛戀的祖國。</div><div></div><div> 我愛你源遠流長燦爛的歷史,</div><div></div><div> 我愛你每一寸土地上的花朵,</div><div></div><div> 我愛你風光旖旎壯麗的河山,</div><div></div><div> 我愛你人民的性格堅韌執(zhí)著。</div><div></div><div> 我的祖國,我深深愛戀的祖國。</div><div></div><div> 你是昂首高吭的雄雞-----喚醒拂曉的沉默,</div><div></div><div> 你是沖天騰飛的巨龍-----叱咤時代的風云,</div><div></div><div> 你是威風凜凜的雄獅-----舞動神州的雄風,</div><div></div><div> 你是人類智慧的起源-----點燃文明的星火。</div><div></div><div> 你有一個神圣的名字, 那就是中國!</div><div></div><div> 那就是中國啊,我的祖國。 我深深愛戀的祖國。</div><div></div><div> 我深深地愛著我的祖國, 搏動的心臟跳動著五千年的脈搏,</div><div></div><div> 我深深地愛著我的祖國,涌動的血液奔騰著長江黃河的浪波,</div><div></div><div> 我深深地愛著我的祖國, 黃色的皮膚印著祖先留下的顏色,</div><div></div><div> 我深深地愛著我的祖國,黑色的眼睛流露著謙遜的笑窩,</div><div></div><div> 我深深地愛著我的祖國, 堅強的性格挺拔起泰山的氣魄,</div><div></div><div> 我深深地愛著我的祖國,遼闊的海疆裝滿了我所有的寄托。</div><div></div><div> 我的祖國, 可愛的中國, 你創(chuàng)造了輝煌的歷史, 你養(yǎng)育了偉大的民族。</div><div></div><div> 我自豪你的悠久,數(shù)千年的狂風吹不折你挺拔的脊背,</div><div></div><div> 我自豪你的堅強, 抵住內(nèi)憂外患闖過歲月蹉跎。</div><div></div><div> 我自豪你的光明, 中華民族把自己的命運牢牢掌握,</div><div></div><div> 我自豪你的精神, 改革勇往直前開放氣勢磅礴。</div><div></div><div> 可愛的祖國啊, 無論我走到那里, 我都挽住你力量的臂膊,</div><div></div><div> 無論我身居何方,你都溫暖著我的心窩。</div><div></div><div>可愛的祖國啊, 你把住新世紀的航舵, 你用速度,你用實力, 創(chuàng)造震驚世界的奇跡。</div><div></div><div>你用勤勞,你用智慧,進行了又一次更加輝煌的開拓!</div><div></div><div> 祖國啊,祖國, 你永遠充滿希望, 祖國啊,祖國, 你永遠朝氣蓬勃!</div>